خیلی مهم است که ما چگونه درس بدهیم که در جان دانش آموز بنشیند نه در گوشش / آموزش در کودکی بهتر در حافظه ثبت می شود و باقی می ماند/ آموزش در دوران پیری مانند نوشتن روی آب است

یکی از نکاتی که امروز می‌خواهم محضر معلمین عزیز عرض کنم اینست که چگونه درس بدهیم و درس بگوییم که در جان دانش‌آموز بنشیند نه در گوش‌اش. بعضی‌ وقت‌ها آدم با گوش می‌شنود اما در قلب نقش نمی‌بندد. آن عبارت معروف است که " الْعِلْمُ مِنَ الصِّغَرِ کَالنَّقْشِ فِی الْحَجَرِ"؛ آدمی که در دوره کودکی و نوجوانی درس می‌خواند اساساً بهتر یادش می‌ماند و در حافظه‌اش می‌ماند. مثل اینکه روی سنگ نوشته می‌شود که برای سال‌ها و قرن‌ها و هزارها سال می‌ماند اساساً سنین نوجوانی، سنین دریافت دقیق مطالب است. سن که بالا می‌رود، گفت "الْعِلْمُ فِی الکبر کَالنَّقْشِ فِی الْماء" آدم وقتی سنش زیاد می‌شود وقتی چیزی بهش می‌گویند مثل نوشته‌ای روی آب است همین‌جور که می‌نویسید از بین می‌رود