Sunday 05 March 2006 - 17:43 
مصاحبه با واحد مركزى خبر در خصوص لايحه بودجه سال 1385

گزارش گر:

آقاى دكتر، بحث بررسى بودجه حدوداً از هفته گذشته آغاز شده است. شما كلاً روند بررسى بودجه را در مجلس چطور مى بينيد و گفته شده شما نامه اى به مجلس نوشته ايد و در خصوص بررسى كميسيون تلفيق نظرهايى داشته ايد. در اين مورد مى خواستم بيشتر برايمان توضيح بدهيد.

رئيس جمهور:

بسم الله الرحمن الرحيم


ما فكر مى كنيم بالاخره مجلس جايگاهى است كه بايد نظرهاى گوناگون آنجا مطرح بشود و بررسيها دقيق و كامل انجام بشود. من راجع به آنها اظهار نظرى ندارم، اما راجع به بودجه، اعتقاد ما اين است كه ظرفيتهاى كار و تلاش در كشور ما خيلى بيش از وضع موجود است. ما منابع ارزى داريم، پروژه هاى نيمه تمام فراوانى داريم كه اينها جز هزينه و تورم ثمره ديگرى ندارند؛ يعنى هر سال بودجه اى كه براى اينها مى گذاريم، صرف حفظ وضع موجود مى شود و پيشرفت اندكى مى شود و سالهاى طولانى به درازا مى كشد تا اينها به اقتصاد ما برگردد. وقتى ما منابع داريم، بايد از آنها استفاده كنيم. دولت هم واقعاً خودش را آماده كرده براى اينكه شبانه روز تلاش بكند و ظرف دو سه سال اين پروژه ها را جمع بكند. نمى شود كه ده پانزده بيست سال مرتب پولها برود و چيزى به اقتصاد كشور برنگردد. دولت به لطف خدا اين توانمندى را دارد و خودش را هم آماده كرده است؛ دولتى كه به طور متوسط مديرانش بالاى 16 ساعت كار مى كنند، ظرفيت عظيمى براى كشور ايجاد مى كند و مى توانند همه اين پروژه ها را تمام كنند. ما فكر مى كنيم جامعه مهندسين و متخصصين و تشكلهاى فنى و مهندسى ما هم قادرند كه اين پروژه ها را تمام كنند. الان ما حداكثر از 30 درصد ظرفيت و توانمندى داخلى استفاده مى كنيم. اگر پشتيبانى و حمايت كنيم و منابع بدهيم اينها مى توانند كاملاً فعال بشوند و اين خلأها را پر كنند. نگاه دوم دولت اشتغال زايى است. همين پروژه هاى عمرانى بخشى از اشتغال ما را تأمين مى كند. بعد از اينكه به بهره بردارى رسيد، باز اشتغالهاى جديد ايجاد مى كند. مثلاً سدى ساخته شده، پنج سال افتتاح شده، اما شبكه پايين دستى آن نيست. چهارصد پانصد هزار هكتار زمين معطل است. ميلياردها متر مكعب آب را جمع آورى كرده ايم، اما شبكه پايين دستى نيست. پس اين را كى بايد بسازيم؟ اگر همين امسال بسازيم، سال بعد اين به اقتصاد ما بر مى گردد. چهارصد پانصد هزار هكتار زمين زير كشت مى رود و توليداتش در اقتصاد مى آيد مردم سر كار مى روند.

علاوه بر اينها، ما اشتغالهاى زود بازده را پيش بينى كرده ايم كه بايد يارانه بدهيم. اگر مى خواهيم تعادل در اقتصاد ايجاد كنيم و همه ظرفيتهاى اقتصادى كشور فعال بشود، بايد همه جاى كشور را فعال كنيم. اين پروژه هاى كوچك زود بازده توليدى درواقع امروز دارو و درمان اقتصاد ماست كه همه استعدادها فعال بشود و ما رشد اقتصادى بالا را تجربه كنيم. اين همه استعداد انسانى تحصيلكرده ما بيكار است و بايد فعال بشود و راهكار آن اين است؛ والا سرمايه گذاريهاى بزرگ كه الان شروع كنيم، پانزده سال بعد كليد بخورد، الان نمى تواند جواب بدهد. آن هم سر جاى خودش است. اما براى امروز راه حل ما بنگاههاى كوچك و زودبازده توليدى و اقتصادى است. پيش بينى كرده بوديم كه يارانه بدهيم، چون باز اينها نمى توانند با چهارده، پانزده، شانزده درصد سود بانكى راه اندازى بشوند. ما بايد يارانه بدهيم. باز در بودجه گذاشته ايم. فكر مى كنيم آن رقم اعتبارات عمرانى كه در بودجه گذاشته ايم، با احتياط آن را پيش بينى كرده ايم. ظرفيت كشور بيش از آن است. واقعاً مى توانيم در يك سال اين را جذب بكنيم. اين رقمى كه براى فعاليتهاى اشتغالزايى و اقتصادى گذاشته ايم، مى تواند جذب بشود. اگر دو تا از آنها را كم بكنيم، يعنى اشتغال را از بين برده ايم و فرصتها را از كشور گرفته ايم. الان منابع ما در بانكهاى خارجى است و چيزى به ما نمى دهند. ما پولمان را آنجا گذاشته ايم و مرتباً در حال افزايش است، خدا را شكر. ان شاءالله پانصد ميليارد دلار بشود. اين چطور مى تواند در اقتصاد ما منعكس بشود؟ يك جورى بايد در اقتصاد ما فعال بشود و سودش به مردم برسد. يكى از مهم ترين بخشهاى آن همين پروژه هاى عمرانى است، بالاخره كى بايد تمام شود؟ ما بگذاريم هر سال سه درصد، ده درصد برويم جلو. ده سال بعد يك سرى پروژه به نتيجه مى رسد كه حداقل ده سال از عمر اينها گذشته و فرسوده شده اند. ضمن اينكه در اين ده سال كار جديدى شروع نكرده ايم. در صورتى كه كشور ما هنوز پروژه هاى فراوانى دارد كه بايد، راه بيفتند و اجرا بشوند؛ با فرض اينكه ما پروژه جديدى شروع نكنيم. دولت مصمم است ظرف سه سال و نيمى كه از دوره دولت باقى مانده، اينها را تمام كند. يكبار بگوييم آقا اين پروژه ها تمام. بالاخره مردم بهره اينها را ببينند، استفاده بكنند، در اقتصاد بيايد، بعديها بيايند و پروژه هاى جديدى را شروع بكنند. من انتظار دارم نمايندگان محترم هم با اين نگاه توجه كنند.

بالاخره تورم راهكارهاى ديگرى دارد. اگر ما توليد را راه بيندازيم، ضد تورم است. اگر پروژه ها به بهره بردارى برسد، ضد تورم است. از ترس اينكه ممكن است زمانى تورم پيدا بشود، پولهاى خودمان را در كشورهاى ديگر بگذاريم و آنها بهره اش را ببرند، بعد كه خودمان مى خواهيم از آنها وام بگيريم، با هزار منت بخواهند يك چهلم آن چيزى كه داريم، وام بدهند تا ما بياييم پروژه هايمان را اجرا كنيم. اين چه منطقى است؟ بله، وام هم مى گيريم. اما بخشى از منابع خودمان را هم بياوريم. الان صنعت نفت ما، ديگران دارند در منطقه جلو مى زنند، همه هم اين را مرتب به عنوان يك نقطه ضعف در كشور مى گويند. ما كه پول داريم، بياييم زود راه بيندازيم و فعال بكنيم. اين فعال بشود و به اقتصاد ما برگردد. ظرفيتهاى صنعت نفت ما به مراتب بيشتر از همه منطقه و همه كشورهاى منطقه است. بايد اين را فعال بكنيم. يك پولى مى خواهيم از بيرون قرض بكنيم، دو سه سال مذاكراتش طول مى كشد. بعد تا بخواهند بيايند، يك اتفاقى مى افتد، روندش كُند و شل مى شود. مرتب مى گويند ين قدر بايد اضافه بدهيد، فلان جنس در دنيا گران شده، قيمت را بالا ببريد. دوباره شش ماه مذاكره. ما وقتى منابع داريم، خودمان اينها را فعال مى كنيم و سودش هم بر مى گردد. ما بايد نگاه كلان و بلند مدت داشته باشيم. من دغدغه بعضى از دوستان را درك مى كنم، اما راه حلش اين نيست كه بودجه هاى عمرانى ملى دولت را كه در واقع تحرك اصلى اقتصادى و اشتغالى است و آن رقمى كه بايد براى اشتغال زايى برود را برداريم يا آن را كم كنيم، نصف كنيم و اين را هم برداريم، هزينه جارى بكنيم. دولتى كه خودش دارد هزينه هاى مصرفى را كم مى كند. ما داوطلبانه اين كار را كرديم. براى اولين بار در تاريخ بودجه نويسى كشور ماست كه دولتى خودش داوطلبانه هزينه هاى مصرفى اش را 20 درصد به نسبت همين امسال كاهش داده است. با اينكه قيمتها بالا مى رود، ما براى سال آينده كاهش داده ايم. براى اينكه معتقديم خيلى از اين هزينه ها نبايد بشود. مسافرتها، ريخت و پاشها، تجهيزات ادارى، ماشينها، تلفنها و تشريفات نبايد باشد. چرا ما بايد اينها را داشته باشيم؟ اينها را كم مى كنيم و به جاى آن اعتبارات عمرانى را بالا مى بريم؛

يعنى احمدى نژادى كه دارد يك ماه از مردم حقوق مى گيرد، اين در ماه بايد بتواند پنجاه ميليارد، صد ميليارد، دويست ميليارد براى كشور كار كند، والا اگر بنا باشد فقط صد تومان حقوق بگيرد و پنجاه تومان براى مردم كار بكند، يعنى هميشه كشور عقب مى افتد. بله، سرمايه گذارى روى دانشگاه و آموزش و پروش هم سرمايه گذارى است. ما اين را مصرفى حساب نمى كنيم، اما بقيه كارهاى دولت مصرفى است. كارمندها پول مى گيرند براى اينكه كار كنند. كار چيست؟ سد، راه، بندر، پالايشگاه، فرودگاه، مزارع، پاياب سدها و شبكه ها را بسازيم. به مردم آب برسانيم، برق و نيروگاه بسازيم كه مردم بتوانند فعاليتهاى اقتصاديشان را انجام بدهند. از ديد ما بودجه مجموعه اى منسجم است، تمام زواياى مورد نياز را ديده، بر اساس برنامه چهارم تنظيم شده، با جهتگيريها و چشم انداز كشور تنظيم شده، مطلقاً تورم زا نيست و اتفاقاً بودجه ضد تورمى است. بودجه در جهت تحرك بسيار بالاى اقتصادى در كشور است. بودجه در جهت ايجاد اشتغال است. من اميدوارم كه دوستان توجه كنند كه فرصتها دارد مى گذرد و ديگران فعال اند. آنها منتظر ما نمى مانند، حالا ما با هر نگاه و استدلالى جلوى تحرك را بگيريم. اين براى اول بار هم دارد اتفاق مى افتد. هميشه اختلاف نظرها در مجلس سر اين بود كه بودجه هاى عمرانى را بالا ببرند و جارى، يعنى مصرفى، را كاهش بدهند. ما خودمان مصرفى را پايين آورده ايم و عمرانى را بالا برده ايم، اما الان عكس آن دارد اتفاق مى افتد؛ يعنى مصرفيها رقمش اضافه مى شود و عمرانيها كم مى شود، اين چيز جديدى است. البته حتماً استدلالهايى هم پشت آن هست، ولى باور ما اين است كه اين به نفع كشور نيست. من به عنوان كسى كه مردم به او اعتماد كردند، برنامه هايى را اعلام كردم و دنبال اجراى آن برنامه ها و انجام تعهدات به ملت هستم. ما گفتيم كار اقتصادى را رونق مى دهيم، فعاليتهاى عمرانى را تشديد مى كنيم و زمانها را كم مى كنيم. ما به مردم قول داديم كه از [جانمان مايه ]بگذاريم، به لطف خدا تا الان اين كار را كرده ايم و داريم از جانمان مايه مى گذاريم. دولت سختيها را بر خودش تحمل كرده، در همه جاى كشور حضور دارد، جزئيات مسائل را دارد مى بيند، پيگيرى و دنبال مى كند. ما مى خواهيم دوازده ماه را كار كنيم و نمى خواهيم چهار ماه كار كنيم و هشت ماه بيكار باشيم.