متن کامل سخنرانی‌ در مراسم بازگشایی مدارس کشور

-

شناسه خبر: 81819 -

دوشنبه 1 مهر 1392 - 10:05

بسم الله الرحمن الرحیم
الحمدلله رب العالمین وصلی الله علی سیدنا محمد و آله الطاهرین و صَحبه المنتجبین

آغاز سال تحصیلی را خدمت همة شما دانش‌آموزان عزیز، معلمین گرانقدر، همة فرهیختگان و خانواده‌هایی که به مدارس کشور برای آیندة فرزندانشان چشم دوخته‌اند، تبریک عرض می‌کنم.
بی‌تردید بهروزی یک ملت در سایة خرد و علم است و علم چیزی جز انباشت تجربیات و خرد نیست. ما برای ایران آینده و آیندة ایران در مدارس باید تلاش کنیم. گرچه اولین محیطی که کودک با آن آشنا می‌شود محیط خانواده است و آن محیط او را در مسیر اجتماعی شدن و آغاز زندگی اجتماعی رهنمون می‌کند، اما محیط خانواده محیطی کاملاً عاطفی است و لذا کودک با واقعیت‌های جامعه‌اش کمتر آشنا می‌شود.
اولین محیطی که فرزندان ما با جامعه واقعی آشنا می‌شوند محیط مدرسه است. در محیط مدرسه است که دانش‌آموزان هم سن و سال‌های خود را در کنار مطالبات، نیازها و عواطف گوناگون مشاهده می‌کنند و برای اولین بار تنوع انسان‌ها و نیازها را مشاهده می‌کنند.
نیازها و مطالبات همة انسان‌ها تقریباً بی‌پایان است. امکانات و منابع در هر جامعه‌ای محدود است و اینجاست که تعارض مطالبات و خواست با امکانات موجود آغاز می‌شود و در چنین شرایطی است که ما نیاز به مقررات و قانون داریم. آشنایی با قانون و قانون مداری باید از مدرسه آغاز شود. در مدرسه است که همة دانش‌آموزان باید با حقوق و تکالیف خود آشنا شوند. قانون مجموعه‌ای از حقوق و تکالیف انسان‌ها در جامعه است.
دانش‌آموزان باید بدانند از حق آموختن به طور مساوی برخوردارند؛ دانش‌آموزان باید بدانند از احترام و کرامت برخوردارند و همه از امکانات مدرسه به طور مساوی برخوردار خواهند بود؛ دانش آموزان باید بدانند از عواطف معلم و مدیر به طور یکسان برخوردار هستند.
همة معلمین و مسئولین آموزش و پرورش باید بدانند نگاهشان نسبت به دانش آموزان باید نگاه یکسانی باشد. نباید تفاوتی به نام نژاد، چهره و تعلق به گروه سیاسی خاص در محیط آموزش و پرورش وجود داشته باشد. تمام دانش‌آموزان از کلاس اول تا پایان دوران متوسطه باید بدانند از امنیت جسمی و روحی در مدرسه برخوردارند.
هیچ معلم و مدیری نباید به خود اجازه دهد که به دانش‌آموزی توهین کند و با لحن و کلام درشت با دانش‌آموز صحبت کند. اهانت به دانش‌آموز اهانت به کل ملت ایران است. همة دانش‌آموزان فرزندان این مرز و بوم هستند. من از تنبیه جسمی سخنی نمی‌گویم که قطعاً وجود ندارد که اگر خدای ناکرده در گوشه‌ای از کشور دولت تدبیر و امید با تنبیه جسمی دانش آموز ‌مواجه شود با اشد وجه با آن برخورد خواهد شد.
دانش‌آموزان ما باید کاملاً به حقوق خودشان آشنا باشند، البته در کنار تکالیفشان؛ از جمله نظم کلاس، احترام به معلم، درست درس خواندن، داخل کلاس به هم کلاسی احترام گذاشتن و این که هیچ دانش‌آموزی حق ندارد با هم کلاسی خود به دعوا یا مشاجره بپردازد.
دانش‌آموز باید بداند که اگر از مسیر اعتدال، اخلاق و قانون فاصله گرفت باید عواقب و تبعات آن را بچشد و بداند تخلف از قانون دارای تبعات خواهد بود. دانش‌آموز باید بداند که اگر حقش تضییع شد حق دارد که اعتراض کند. حق اعتراض دانش‌آموز باید از مدرسه آغاز شود و اگر اعتراض او به معلم تأثیر نگذاشت، باید بداند که می‌تواند این شکایت و اعتراض را با مدیر مطرح کند و در غیر این صورت باید بداند که در مراحل بعد می‌تواند در مناطق اعتراض خود را مطرح کند.
حق اعتراض آغاز شکوفایی کرامت و عظمت انسان است و ما باید از مدرسه آغاز کنیم و این می‌تواند جامعه ما را به سمت قانون‌مداری سوق دهد. سعادت و بهروزی یک ملت در سایه قانون‌مداری است. استبداد و خودکامگی در کشور از قانون گریزی آغاز می‌شود.
درخواست من از همه فرهنگیان کشور آن است که در محیط مدرسه کمک کنند تا دانش‌آموزان بهتر و راحت‌تر با زندگی اجتماعی خود آشنا شوند و به تکلیف، وظیفه، حق و حقوق خود آشنایی بیشتری پیدا کنند.
می‌خواهم در آغاز سال تحصیلی اولین سال شروع به کار دولت تدبیر و امید به عرض فرهنگیان برسانم.
درخواست من این است که زنگ کتاب تشکیل دهید. ساعتی را در طول هفته یا ماه به کتاب خواندن و توضیح آنچه دانش‌آموز در کتاب یافته است اختصاص دهید. جامعه ما از کتاب و کتاب‌خوانی فاصله دارد. خواندن و آشنایی با کتاب باید از کلاس اول مدرسه آغاز شود. معمولاً در کشورهای پیشرفته دانش‌آموزان سال‌های اولیه دبستان هر هفته چند کتاب می‌خوانند و خلاصة کتاب را در فرصتی برای همکلاسی‌های خود بیان می‌کنند.
تلاش کنیم فرهنگ شفاهی را به فرهنگ کتبی تبدیل کنیم. بسیاری از مردم جامعه ما می‌توانند خواست خود را با زبان بیان کنند اما توان ندارند آن را با قلم روی کاغذ بیاورند و چقدر حقوق مردم در سایه همین نقص و کاستی پامال می‌شود. زنگ انشا را احیا کنیم؛ نه به معنای سنتی آن. بگذارید دانش‌آموز اول در انشای خود از معلمش نقد کند و از کاستی مدرسه‌اش بگوید و برای بهتر شدن مدرسه‌اش پیشنهاد بدهد. به دانش‌آموز اجازه دهید در انشای خود از رئیس جمهورش انتقاد کند و به او پیشنهاد دهد. نقایص و کاستی‌هایی را که در کار رئیس‌جمهور کشورش می‌داند، می‌بیند و می‌فهمد، بنویسد و مدارس آن گونه انشاها را برای ریاست جمهوری ارسال کنند تا رابطه رئیس‌جمهور با دانش‌آموزان، فرزندان عزیز این مرز و بوم بیشتر و بیشتر شود.
در پایان زنگ گفتگو تشکیل دهید. مخصوصاً در دوران متوسطه یا شاید در سال‌های پایانی دبستان. بگذارید گفتگو کردن، مباحثه کردن، با یکدیگر سخن گفتن، نقد مؤدبانه کردن را همه از دوران دانش‌آموزی بیاموزند. آن کرسی آزاداندیشی‌ای را که رهبری معظم انقلاب بر آن تأکید کردند از زنگ گفتگو شروع کنید. من به وزارت فرهنگ و وزارت آموزش و پرورش پیشنهاد می‌کنم که این زنگ را در ساعتی از هفته یا ماه بگنجاند و بعد جزو مواد درسی‌ای که نمره دارد قرار دهد. بگذارید دانش‌آموزان ما به بحث، مباحثه و ضارب آرا از آغاز تحصیلاتشان آشنا و آشناتر شوند.
قاعدتاً رسم بر این بود که در روز آغاز تحصیلی سؤالی هم به عنوان سؤال مهر مطرح می‌‌شده که دانش‌آموزان عزیز دربارة آن مطالبی را می‌نوشتند و می‌فرستادند و بهترین‌ها برگزیده می‌شدند.
سؤال من این است؛ عزیزان من، دانش‌آموزان سراسر کشور؛ اگر پدر شما رئیس جمهور باشد چه اقدامی را به او توصیه می‌کنید که بتواند اعتدال و میانه‌روی را در همة ابعاد زندگی و اجتماعی جامعه ایران بگستراند؟ در ضمن این سؤال، رئیس جمهور می‌خواهد افتخار کند که همة دانش‌آموزان او را به عنوان پدری بدانند و ببینند.
درود و سلام بر همة دانش‌آموزان، معلمان، فرهنگیان و همة آنهایی که به علم، علم آموزی، علم آموزان، یاد دهندگان و معلمین ارج می‌نهند.
والسلام علیکم و رحمةالله و برکاته

شناسه خبر: 81819

- سخنراني ها

- متن کامل سخنرانی

- رئیس‌جمهوری