گزارشگر:

شما جلسه‌اي در بغداد داشتيد كه خيلي زياد موفقيت‌آميز نبود. ولي قرار است مذاكرات در مسكو ادامه پيدا كند و غربي‌‌ها از ايران مي‌خواهند كه اورانيوم 20 درصد غني‌سازي شده را تعليق كنيد، وگرنه تحريم‌هاي اقتصادي وجود خواهد داشت. آيا مذاكرات در مسكو به نتيجه خواهد رسيد؟

رئيس‌جمهور:

بسم الله الرحمن الرحيم

اللهم‌ عجل‌ لوليك‌ الفرج‌ والعافية والنصر واجعلنا من‌ خيرانصاره‌ و اعوانه والمستشهدين‌ بين‌ يديه‌

من اول مي‌خواهم به همۀ بينندگان اين برنامه و كساني كه بعداً اين برنامه را خواهند ديد سلام داشته باشم و براي همۀ ملت‌ها آرزوي سلامتي و موفقيت بكنم.

مطلبي كه شما مطرح كرديد مطلب جديدي نيست. موضوع هسته‌اي ايران، موضوع كهنه‌اي است. به يك تعبير برخورد بعضي كشورهاي غربي با ايران، بحث قديمي است. بعضي‌ها مي‌گويند 33 سال است؛ بعد از اينكه ملت ايران آزاد شد و انتخابات آزاد برگزار كرد. بعضي‌ها مي‌گويند بيش از 200 سال است و از دورۀ استعمار كشورهاي غربي عليه ملت ايران بودند. ولي موضوع هسته‌اي براي ملت ايران موضوع جديدي نيست. ما هميشه علاقه‌مند بوديم كه اين موضوع در چارچوب قانون، عدالت و احترام به حقوق، حل و فصل شود. ما مشكلي نداريم. انتظار هم نداريم كه در جلسۀ گفتگوها معجزه‌اي اتفاق بيفتد. اما هميشه راههاي مناسب و پيشنهادات خوبي ارائه داديم، حتماً اين بار هم ارائه مي‌دهيم، براي اينكه بتوانيم تقابل را به همكاري تبديل بكنيم.

گزارشگر:

شما به طور ملموس براي اينكه اعتماد غربي‌ها را جلب كنيد، چه مي‌خواهيد پيشنهاد كنيد؟ از تعليق احتمالي اورانيوم در سطح 20 درصد صحبت مي‌شود. آيا فكر مي‌كنيد اين پيشنهاد خوبي باشد؟

رئيس‌جمهور:

بي‌اعتمادي دوطرفه است، يك‌طرفه نيست و براي رسيدن به نقطۀ مطلوب نيازمند همكاري دو طرف هستيم. مبناي تعامل هم بايد قانون، عدالت و احترام باشد. ما پيشنهادهاي خوبي داريم كه در نشست ارائه خواهيم داد.

گزارشگر:

آيا شما مي‌توانيد دقيقاً بگوييد كه پيشنهادهايتان چيست؟

رئيس‌جمهور:

مسئله روشن است. هر موضوعي كه فضا را به فضاي همكاري و دوستي تبديل كند و مبتني بر قوانين و عدالت هم باشد.

گزارشگر:

مي‌خواهيد به طور دقيق درمورد تعليق اورانيوم در سطح 20 درصد توضيحي بفرماييد؟

رئيس‌جمهور:

من قبلاً راجع به 20درصد صحبت كردم. توليد 20درصد حق قانوني ماست. البته ما علاقه نداشتيم از اين حق استفاده كنيم. طبق قوانين آژانس، نياز خودمان را به آژانس عرضه كرديم. كشورهاي داراي 20درصد طبق اساسنامه موظف‌اند كه بدون هيچ شرطي آن را به ما بدهند، ولي ندادند؛ شرط سياسي گذاشتند. ما مجبور شديم سرمايه‌گذاري كنيم و خودمان توليد كنيم. اين حق ماست. اگر كساني از ما مي‌خواهند كه اين حق را كنار بگذاريم. اولاً بگويند به چه دليل؟ و دوم اينكه در ازاي آن چه مي‌خواهند به ملت ايران بدهند؟

گزارشگر:

اگر غربي‌ها به شما بگويند كه اين اورانيوم را به شما مي‌دهند، آيا شما به سوي تعليق پيش مي‌رويد؟

رئيس‌جمهور:

ما تا به حال چنين پيشنهادي دريافت نكرديم. پيشنهاد دادن خيلي به فضا كمك مي‌كند و نشان مي‌دهد كه مي‌خواهند اعتماد ايجاد كنند. ما بر توليد اصراري نداشتيم. چون ندادند، توليد كرديم. ضمن اينكه برخلاف تبليغات دروغيني كه مي‌شود، توليد 20 درصد گامي به سمت بمب نيست. اصلاً ارتباطي ندارد. كسي كه 5/3 درصد توليد مي‌كند، هر درصدي را مي‌تواند توليد كند.

گزارشگر:

آيا شما مي‌دانيد كه اين امر باعث ايجاد تهديد مي‌شود؟

رئيس‌جمهور:

به چه دليل بايد تهديد درست كنيم؟

گزارشگر:

براي اينكه به شما اعتماد نمي‌كنند.

رئيس‌جمهور:

ما بايد به غربي‌ها كه بمب اتم دارند و 99 درصد غني مي‌كنند، اعتماد كنيم؟ بمب اتم خطرناك‌تر است يا 20 درصد؟ آنها بمب اتم دارند، ما اعتراضي نمي‌كنيم. گرچه ما با اساس بمب اتم مخالفيم. اجازه بدهيد من طور ديگري پاسخ شما را بدهم. فكر مي‌كنم با ملت ايران بايد طور ديگري رفتار كنند. اين ادبياتي كه در پيش گرفتند، مناسب نيست. ملت ايران بزرگ و تاريخ‌ساز است.

گزارشگر:

يعني احترام ملت ايران را آن طور كه شايسته است، نگه نمي‌دارند؟

رئيس‌جمهور:

خيلي توهين‌آميز حرف مي‌زنند. در چهارصد سال اخير، هر جنايتي بوده آنها انجام داده‌اند. ملت ايران مبدع هيچ جنگي نبوده. به هيچ كس تجاوز نكرده است. اينها همۀ تجاوزها را انجام دادند و جنگ‌ها را درست كردند. ما بايد مدعي باشيم. با ملت ايران توهين‌آميز حرف مي‌زنند. ما هم مي‌خواهيم از حقوق قانوني خودمان استفاده كنيم، نه بيشتر. ملت ايران را تهديد مي‌كنند.

گزارشگر:

و در مورد تهديدها، اسرائيل تهديد مي‌كند كه نسبت به ايران اقدام نظامي انجام مي‌دهد. فكر مي‌كنيد آيا واقعاً اسرائيل حاضر است كه به ايران حملۀ نظامي بكند؟

رئيس‌جمهور:

من بالاتر از حرف‌هايي كه صهيونيست‌ها مي‌زنند، مي‌خواهم به نظام موجود بين‌الملل برگردم. اگر همين حرف‌ها را ما راجع‌ به صهيونيست‌ها مي‌زديم، عكس‌العمل دولت‌هاي غربي چه بود؟ آيا حقوق اساسي گزينشي است؟ اصلاً به اين صورت مي‌توان دنيا را اداره كرد؟ آيا نمي‌شود گفت كه ريشۀ مشكلات دنيا به خاطر همين نحوۀ برخورد است؟ ايران كشوري بزرگ با 7000 سال سابقه است. دولت و كشور ايران جعلي و مونتاژي نيست كه روي نقشه مونتاژ كرده باشند.

گزارشگر:

اگر اسرائيلي‌ها حمله كنند، پاسخ ايران چه خواهد بود؟ اسرائيلي‌ها مي‌گويند كه اگر حمله كنند، ايران نمي‌تواند مشكل زيادي براي آنها ايجاد كند.

رئيس‌جمهور:

من مي‌خواهم مسائل را ريشه‌اي بحث بكنم وگرنه قدرت ايران كه معلوم است. ايران يك تاريخ است. قدرت‌هاي بزرگ در مقابل ايران زمين خوردند. صهيونيست‌ها كه به حساب نمي‌آيند.

گزارشگر:

آيا يك پاسخ نظامي از طرف ايران خواهد بود؟

رئيس‌جمهور:

ملت ايران هميشه دشمنانش را پشيمان كرده است. همين كشورهاي غربي صدام را حمايت كردند. صدام كنفرانس خبري را رها كرد و گفت ادامه‌‌اش در تهران. الآن صدام كجاست و ايران كجا؟ اين مسائل كه جاي بحث ندارد. همۀ دنيا مي‌دانند كه چه خواهد شد. من مي‌خواهم از سئوال شما استفاده كنم و برگردم به نظام بين‌الملل و مسائل را به طور ريشه‌اي حل كنيم. چرا حيثيت مردم غرب بايد پاي صهيونيست‌ها قرباني شود؟ چرا وقتي آنها تهديد مي‌كنند، يك نفر از شخصيت‌هاي غربي اعتراض نمي‌كند كه اين خلاف قوانين بين‌الملل است؟

گزارشگر:

آنها اين كار را انجام داده‌اند. به خاطر همين است كه اين مذاكرات هست.

رئيس‌جمهور:

چه كسي اين كار را انجام داده؟ مذاكرات به خاطر اين است كه صهيونيست‌‌ها به ما حمله نكنند؟ پس يعني مسئلۀ جهان موضوع هسته‌اي ما نيست، موضوع اين است كه آنها مي‌خواهند به ما حمله كنند و غربي‌ها نمي‌خواهند. مسئله اين است؟ پس مشكل رژيم صهيونيستي است، نه ايران. او تهديد نكند مشكلي وجود ندارد. ما مي‌توانيم با هم همكاري بكنيم. نه اينكه از تهديد او مي‌ترسيم، ملت ايران شناخته شده است. آن را به حساب نمي‌آورند. اما اين طوري مي‌شود دنيا را اداره كرد؟ به نظرم روش بدي براي ادارۀ دنياست. اصلاً از شما مي‌پرسم چرا پول مردم فرانسه و اروپا بايد به صهيونيست‌ها داده شود كه ايران را تهديد كند؟ منطق آن را بگويند ما بفهميم. مردم فرانسه با مردم ايران چه مشكلي دارند؟

گزارشگر:

اگر كشورهاي عربي و فلسطيني‌ها هم اسرائيل را به رسميت بشناسند آيا براي شما باز هم اين مشكل خواهد بود؟

رئيس‌جمهور:

بگذاريد من سئوالم را تكميل كنم. واقعاً بين ملت فرانسه و ايران چه مشكلي هست؟ اگر دولت فرانسه برآمده از مردم فرانسه است، چرا با ما مشكل دارد؟ ايران و فرانسه چه دشمني با هم دارند؟ ما كجا منافع يكديگر را محدود كرديم؟ آيا ما به حقوق مردم فرانسه تجاوزي كرديم؟ چرا و به چه دليل دولت‌هاي فرانسه بايد عليه ما باشند؟

گزارشگر:

اگر كشورهاي ديگر عربي و فلسطيني‌ها اسرائيل را به رسميت بشناسند آيا اين براي ايران مشكل خواهد بود؟

رئيس‌جمهور:

ملت فلسطين خودش بايد سرنوشتش را انتخاب بكند.

گزارشگر:

مي‌خواهم درمورد رابطۀ ايران و فرانسه و رئيس‌جمهور جديد، آقاي فرانسوا اولاند كه جانشين آقاي نيكلا ساركوزي شده صحبت كنم. فكر مي‌كنيد فصل جديدي در روابط ايران و فرانسه آغاز شده؟ از هيأت حاكمۀ جديد فرانسه چه انتظاري داريد؟

رئيس‌جمهور:

ما فكر مي‌كنيم اولين مسئوليت دولت اين است كه به امور مردم خودش رسيدگي كند، در عرصۀ بين‌الملل تابع عدالت و به جاي جنگ و دعوا به دنبال دوستي باشد. دولت فرانسه كارهاي خيلي خوبي مي‌تواند در عرصۀ بين‌الملل انجام دهد. شرط آن اين است كه موضع مستقلي بگيرد. هماني كه در شأن مردم فرانسه است. از مردم فرانسه نظرسنجي شود كه نظرشان دربارۀ مسائل خاورميانه، حضور نيروهاي فرانسه در افغانستان و دربارۀ همكاري با ايران چيست؟ نظر مردم را عمل كنند.

گزارشگر:

شما به اين هيأت حاكمۀ جديد براي اينكه موضع فرانسه را تغيير بدهند اعتماد نمي‌كنيد؟

رئيس‌جمهور:

ما هر تلاشي براي اصلاح وضع موجود جهان انجام مي‌دهيم. از هر تغيير و قدم مثبت استقبال مي‌كنيم. ما با كسي دشمني نداريم و دنبال دوستي هستيم.

گزارشگر:

مي‌خواهم در مورد سوريه با شما صحبت كنم. در روزهاي اخير خيلي در مورد كشتار شهر حوله صحبت شده و طبق آمار سازمان ملل، بيش از صد نفر و شمار زيادي از كودكان و زنان كشته شدند. تصاوير تكان‌دهنده‌اي نشان داده شده. سازمان ملل صحبت از كشتار دسته‌جمعي در اين شهر مي‌كند. نظر شما درمورد اين كشتار چيست؟ مسئول اين كشتار كيست؟

رئيس‌جمهور:

ما به شدت از اين حوادث متأثريم. به تعبيري 65 سال و به تعبيري 2 سال است كه ملت‌هاي منطقۀ ما تحت فشار هستند. حق همۀ ملت‌هاست كه آزاد باشند و انتخاب آزاد داشته باشند. ارادۀ خودشان را حاكم كنند. هيچ كس استثنا نيست، حتي مردم سوريه. همۀ مردم سوريه براي ما عزيز هستند. ما تقسيم‌بندي نداريم. همۀ ملت‌ها براي ما عزيزند. هر انساني كه كشته مي‌شود، يك فاجعه است. چه برسد به اينكه با روش‌هاي خشن و بسيار زشت كشته شود. ما به شدت متأثريم. هر كس اين جنايت را با هر هدف و نيتي انجام داده محكوم است. اميدوارم كميته‌هايي كه تعيين كردند، حقيقت را اعلام كنند. چون اخبار ضد و نقيض منتشر مي‌شود. افراد همديگر را متهم مي‌كنند. اميدوارم گروههايي كه تعيين شدند، عادلانه و منصفانه حقيقت را بگويند و هركس كه عامل اين جنايت است، مجازات شود. اما ما يك مشكل عمده در منطقه داريم و آن دخالت‌هاي بيگانه، حرص و ولع دولت‌هاي غربي براي تسلط و دخالت در منطقۀ ماست.

گزارشگر:

آيا شما فكر مي‌كنيد در اين زمينه ـ همان‌طور كه رژيم بشار اسد مي‌گويد ـ تروريست‌هاي خارجي مسئول اين كشتار هستند؟ يا اينكه نظر غربي‌ها درست است كه مي‌گويند اين رژيم سوريه است كه مسئول است؟

رئيس‌جمهور:

من الآن قضاوتي ندارم. بايد گروههاي حقيقت‌ياب بررسي و اعلام كنند. ولي من بعيد مي‌دانم كه دولتي مردم خودش را بكشد و اين كارها را بكند. براي هيچ دولتي نتيجه‌اي ندارد. چرا بايد مردمش را بكشد؟ به خصوص كشتاري كه نفعي ندارد و همه‌اش ضرر است. بايد حقيقت معلوم شود. هر كس هست بايد مجازات شود.

گزارشگر:

حتي اگر آقاي بشار اسد باشد؟

رئيس‌جمهور:

من كه كسي را استثنا نكردم. اما دولت‌هاي غربي دنبال بهره‌برداري سوء نباشند. ما مي‌دانيم آنها آشكارا با آقاي بشار اسد مخالفت‌اند و بيش از يك سال است كه علني عليه او موضع‌گيري مي‌كنند. بنابراين ما نمي‌توانيم به حرف‌هاي آنها اعتماد كنيم. آنها دنبال زدن دولت آقاي بشار هستند.

گزارشگر:

ايران از سقوط بن‌علي در تونس، مبارك در مصر، قذافي در ليبي و علي عبدالله صالح در يمن ابراز خرسندي كرد. پس چرا از دولت سوريه حمايت مي‌كند، در حالي كه بسياري از افراد معتقدند كه اين دولت مسئول حوادثي است كه در آن كشور رخ مي‌دهد؟

رئيس‌جمهور:

من نظرم را راجع ‌به مواضع غربي‌ها گفتم. ما در موضع‌گيري‌هايمان دچار احساسات نمي‌شويم و به طور كامل طرفدار حقوق اساسي مردم سوريه و معتقد به اصلاحات اساسي هستيم. بايد آراء مردم حاكم شود. اما مي‌گوييم خود ملت بدون دخالت ديگران بايد اين كار را بكنند. متأسفانه الآن آشكارا شاهد دخالت هستيم.

گزارشگر:

چه كسي و چگونه دخالت مي‌كند؟

رئيس‌جمهور:

همۀ دولت‌هاي غربي اعلام كردند فكر نمي‌كنم سير جريان سلاح به درون سوريه از چشم كسي پنهان باشد. بعضي دولت‌هاي منطقۀ ما هم به صراحت اعلام كردند و گفتند ما سلاح مي‌دهيم تا دولت را ساقط كنيم. اما اين حق مردم سوريه است.

گزارشگر:

شما از عربستان سعودي و قطر صحبت مي‌كنيد؟

رئيس‌جمهور:

معلوم است. شما كه خبرها را داريد. من نمي‌خواهم اسم ببرم. ولي بعضي از كشورهاي منطقۀ ما هم دخالت مي‌كنند. اين دخالت‌ها كمك نكرده است.

گزارشگر:

ايران سلاح و نيرو براي دولت بشار اسد نمي‌فرستد؟

رئيس‌جمهور:

ما مثل بقيۀ كشورها ارتباطات معمول خودمان را داريم. هميشه مدافع حقوق ملت‌ها هستيم. ملت‌ها براي ما مهم‌اند. حتي در اروپا كه بعضي دولت‌ها ضد ما هستند، ما هيچ‌گاه عليه منافع ملت‌ها اقدام نكرديم. ما بدون استثنا دوست همۀ ملت‌ها هستيم.

گزارشگر:

مي‌خواهم در مورد اوضاع ايران در سال 2007 بپرسم. شما در انتخابات آن سال انتخاب شديد و بعد حوادثي اتفاق افتاد نظرتان در مورد اوضاع داخل ايران چيست؟

رئيس‌جمهور:

چند روز است شما ايران هستيد؟

گزارشگر:

يك 1 روز است.

رئيس‌جمهور:

بايد يك هفته بمانيد و ايران را بگرديد. ايران است و يك ملت بزرگ، ريشه‌دار و تاريخ‌ساز. آزاد است و اظهارنظر مي‌كنند. دولت هم كار خودش را مي‌كند. نظريات، بحث و رقابت است.

گزارشگر:

خشونت هم بود. خانمي به اسم ندا كشته شد كه تصوير اين خانم هنوز در اذهان غربي‌ها وجود دارد.

رئيس‌جمهور:

ما، ملت ايران و هر كس كه شنيد از آن حادثه خيلي متأسف شد. ولي معلوم شد كه توطئه بوده است و شبيه همين حادثه در ونزوئلا عليه دولت آقاي چاوز اتفاق افتاد. مسئلۀ جديدي نبود. يك هم‌وطن ما به دست بيگانه و با توطئۀ بيگانه كشته شد.

گزارشگر:

درواقع كشته شدن به وسيلة نيروهاي انتظامي ايراني بود.

رئيس‌جمهور:

شما خانم ندا آقاسلطان را مي‌گوييد. بله، با توطئه بيگانه كشته شد. هم‌وطن ما بود. چند نفر، هم از نيروهاي پليس و هم از مخالفين در درگيري‌ها كشته شدند. ما خيلي متأثريم. نبايد اين طور مي‌شد. البته انتظار نداشتيم دولت فرانسه هم آن‌طور مداخله‌آميز در مورد كشور ما موضع‌گيري كند. اما از اين حوادث همه جاي دنيا هست. درگيري‌هاي پاريس را يادتان رفته، چند نفر كشته شدند؟ آتش‌سوزي، درگيري و كتك‌كاري.

گزارشگر:

چنين چيزي نبود. چرا مخالفين شما، ميرحسين موسوي و آقاي كروبي، هنوز هم در زندان هستند؟

رئيس‌جمهور:

از دستگاه قضايي بپرسيد.

گزارشگر:

آيا شما موافقيد كه ايشان آزادي خودشان را به دست بياورند؟

رئيس‌جمهور:

من كي هستم كه آنها را آزاد كنم.

گزارشگر:

شما رئيس‌جمهور هستيد.

رئيس‌جمهور:

اما من قاضي نيستم. قاضي در ايران مستقل از قوۀ مجريه است. قوانيني هم هست و هر كس از آنها تخلف كند، دادگاه رسيدگي مي‌كند. بايد از قاضي پرسيد. مراجعي هم هستند كه به كار قاضي‌ها رسيدگي مي‌كنند، اما آن مراجع، من نيستم. اما من دوست دارم همۀ ملت‌ها و انسان‌ها آزاد باشند.

گزارشگر:

طرفداران شما در انتخابات مجلس باختند و اين براي اولين بار بود. فكر مي‌كنيد.

رئيس‌جمهور:

چه چيز را باختند؟ هيچ كس به نام من در انتخابات كانديد نشد. ولي اكثريت نمايندگان مجلس از دوستان و همكاران ما هستند. اصلاً انتخابات در ايران با قبل متفاوت است. اينجا حزبي نيست كه بگوييم حزبي شكست خورد. اما به طور مشخص كسي به نام طرفداري دولت و يا وابسته به دولت در انتخابات شركت نكرد.

گزارشگر:

در مقابل مجلس احساستان چه بود؟

رئيس‌جمهور:

منظورتان از احساس چيست؟

گزارشگر:

آيا موقعي كه به مجلس احضار شديد، آن را امري عادي در نظر گرفتيد يا يك نوع تحقير در قبال خودتان؟

رئيس‌جمهور:

امري عادي است. قانون اساسي است. مجلس مي‌تواند سئوال كند و ما هم جواب داديم. به نظر شما چيز بد و سختي است كه مجلس سئوال كند و رئيس‌جمهور جواب بدهد؟ آنها سئوال كردند ما هم جواب داديم. به نظر من مسئلۀ خاصي نبود. البته رسانه‌ها مشتري چنين چيزهايي هستند. علاقه‌مندند به اين مسائل بپردازند. براي من امري عادي بود. مثل بقيۀ كارها كه انجام مي‌دهم.

گزارشگر:

دربارة رابطۀ شما با رهبر جمهوري اسلامي ايران، آيت الله خامنه‌اي، گفته شده كه اختلافاتي بين شما و ايشان در مورد يك وزير بوده، رابطۀ شما الآن با رهبري جمهوري اسلامي ايران چگونه است؟

رئيس‌جمهور:

روابط تعريف شده است. خيلي‌ها علاقه‌ دارند مسائلي را مطرح كنند. اما هيچ كس شاهدي يا سندي ارائه نمي‌دهد. معمولاً من به اين حرف‌ها توجه نمي‌كنم. چون اينها مي‌خواهند از هيچ، چيزي بسازند. جايگاه رهبري و رئيس‌جمهور تعريف شده است. ما هر هفته حداقل 2 ساعت با هم ملاقات داريم. مسئلۀ غيرعادي اينجا وجود ندارد.

گزارشگر:

پس زورآزمايي بين شما و ايشان نبوده؟

رئيس‌جمهور:

منظورتان چيست؟ اين فضاي قدرت و رقابت براي قدرت و ... بيشتر ريشه در غرب دارد. در اينجا اصلاً اين ادبيات به كار گرفته نمي‌شود. به نظر شما اين سئوالات مهم است؟ واقعاً مشكلات دنيا اين است؟

گزارشگر:

سئوالاتي هستند كه مورد علاقۀ خيلي‌ها هستند.

رئيس‌جمهور:

من فكر مي‌كنم مشكلات مهم‌تر از اينهاست. بايد برگرديم مديريت جهاني را مورد بازنگري قرار دهيم. الآن همه جاي دنيا مشكل هست. مشكل اقتصادي، اجتماعي، سياسي و فقر. الآن در فرانسه چقدر فقير هست؟

گزارشگر:

تحريم‌هايي در ايران بود و تحريم‌هاي جديد هم از اول ژوئيه اجرا مي‌شوند. آيا ايران از لحاظ اقتصادي دچار رنج هست؟

رئيس‌جمهور:

همه جاي دنيا مشكلات هست. الآن در فرانسه مشكل اقتصادي نيست؟ مردم راحت‌اند؟ در امريكا نيست؟

گزارشگر:

اما تحريم عليه فرانسه اتخاذ نشده.

رئيس‌جمهور:

نشده، ولي تحريم نشده هم مشكل دارد. اگر تحريم مي‌شد چه مي‌شد؟ من مي‌خواهم مسائل را ريشه‌اي بررسي كنم كه تحريم نشانه‌اي از آن ريشه است. من فكر مي‌كنم اين نظام موجود در عالم نمي‌تواند سعادت ملت‌ها را تأمين كند. همه شكست خورده اند. آيا دولت فرانسه توانسته است رفاه و رضايت مردم را تأمين كند؟ نه. ايران، فرانسه، انگليس و امريكا همه جا، مردم مشكل دارند.

سئوال من اين است، با اين روشي كه دولت‌هاي غربي در پيش گرفتند، اين مشكلات حل مي‌شود؟ امنيت و حقوق بشر مي‌آيد؟ من به طور قاطع مي‌گويم نه. اصلاً ريشۀ مشكلات همين مديريتي است كه الآن حاكم است. آنهايي كه دلسوز جامعۀ بشري هستند بايد اين را درست كنند. اين درست شود همۀ مشكلات برطرف مي‌شود. اين مديريت بين ملت‌ها اختلاف درست مي‌كند. ملت‌ها با هم چه مشكلي دارند؟ من احمدي‌نژاد، همۀ مردم اروپا را دوست دارم. ناراحت هستم از اينكه آنجا مشكلات اقتصادي است. دوست دارم كمك كنم، ولي اين مديريت حاكم اجازه نمي‌دهد. اگر آن را درست كنيم ملت‌ها به جاي درگيري با هم دوست مي‌شوند. مشكلات همه حل خواهد شد.

گزارشگر:

بازي‌هاي المپيك به زودي در لندن برگزار خواهد شد و گفته شد شما هم تمايل داريد شركت كنيد. نظرتان در اين مورد چيست؟

رئيس‌جمهور:

در اين زمينه تصميمي نگرفته‌ام. البته من ورزش‌دوست هستم. فكر مي‌كنم المپيك ظرفيت بسيار خوبي براي دوستي بين ملت‌هاست كه البته الآن متأسفانه از اين ظرفيت استفاده نمي‌شود.

گزارشگر:

در واقع شما اميدوار هستيد به آنجا برويد ولي مي‌ترسيد كه طرف مقابل شما را قبول نكند؟

رئيس‌جمهور:

نه، من هنوز تصميمي نگرفته‌ام. هميشه دوست دارم بين ورزشكاران و جوانان ايراني باشم.

گزارشگر:

سال آينده دور دوم رياست جمهوري شما تمام مي‌شود. پس از آن شما چه كاري مي‌خواهيد انجام دهيد؟

رئيس‌جمهور:

به نظر شما چه كاري خوب است؟ خوب است گزارشگر شوم يا به رسانه بيايم؟ من عضو هيأت علمي و كارمند دانشگاه هستم. البته الآن هم آن كار را با حجم كمتر انجام مي‌دهم. ترجيح مي‌دهم به كارهاي علمي خودم برگردم. البته هر كاري از دستم بيايد براي صلح، امنيت جهاني و كمك به ملت‌ها انجام خواهم داد.

گزارشگر:

كار سياسي چطور؟

رئيس‌جمهور:

سياست به معناي رايج دنيا، من اصلاً دوست ندارم. سياست بايد همراه با صداقت و محبت باشد. يعني من اگر با شما صحبت مي‌كنم بايد به شما احترام بگذارم و شما را دوست داشته باشم. مشكلات شما را مشكلات خودم بدانم وگرنه در دنيا مشكلي حل نمي‌شود. بايد صادقانه صحبت كنيم. بايد با هم دنياي آينده را بسازيم. آن چيزي كه آرزوي ما از خوبي‌هاست همه بايد با هم كمك كنيم آن را بسازيم. هيچ كس نبايد خودش، روش زندگي، اخلاق و برداشت خودش را بر ديگران تحميل كند. به هم احترام بگذاريم، با هم بنشينيم براي ساختن دنياي بهتر تفاهم كنيم و اين نيازمند مشاركت همه است و البته آن روز خواهد آمد.

گزارشگر:

تشكر مي‌كنم آقاي رئيس جمهور از اينكه ما را پذيرفتيد و در اين برنامه ويژه شركت كرديد.