اللهم‌ عجل‌ لوليك‌ الفرج‌ والعافية والنصر واجعلنا من‌ خير انصاره و اعوانه‌‌ والمستشهدين‌ بين‌ يديه‌

اللهم صل علي علي بن موسي الرضا



خداي بزرگ را سپاسگزارم كه در ابتداي سال و در بهار زيبا توفيق آستان بوسي امام رضا (ع) و عرض ارادت و ادب به مردم عزيز خراسان را عنايت فرمود. خدا را سپاسگزارم كه اين ديدار مقارن با تقديم خدماتي به مردم عزيز استان خراسان رضوي شد. فرمانداران و جناب آقاي استاندار و آقاي وزير توضيحات را دادند. يكي دو مطلب را خدمت شما و ملت عزيز ايران عرض كنم.

بالاخره بارها گفته شده است كه ساختن ايران يك مأموريت الهي، انقلابي و انساني است. بركشيدن ايران به قله هاي عزت، اقتدار و شرف، بركشيدن نوع انسان و ارزش هاي الهي است. امروز هر كس دلش براي خودش، فرزندانش، ايران عزيز، جامعه بشري و ارزش هاي الهي مي-سوزد، بايد براي ساختن، آباد كردن و پيشرفت ايران آستين بالا بزند.

يكي از مهم ترين كارها گسترش توليد و افزايش ثروت ملي است. شايد بودند كساني كه باور نداشتند و امروز هم باور ندارند كه ايران

مي تواند به دست ايراني و با انديشه، كار و تلاش ايراني ساخته شود و قله هاي جهان را فتح كند. تاريخ، فرهنگ، باورها و عشق ملت ما به پيامبر و اهل بيتش، بزرگاني كه در دامن ملت ما پرورش پيدا كردند، كارهاي بزرگي كه در طول تاريخ، به خصوص در دورة اسلامي به دست ملت ايران انجام شد، انقلاب عظيم اسلامي و ايستادگي بي نظير ملت ما در صحنه هاي گوناگون به خصوص در مقابل قدرت هاي جهانخوار، همة اينها اين باور را تعميق و تأكيد مي كند كه مي شود و بايد ايران را ساخت.

از محورهاي اصلي ساختن ايران توليد است. توليد را بايد بالا ببريم، گرچه در دورة پس از انقلاب و در سال هاي اخير گام هاي بلندي برداشته شد.

به اين آمار توجه بفرماييد: در آستانه پيروزي انقلاب، صادرات غيرنفتي ايران كمتر از يك ميليارد دلار در سال بود. چيزي حدود 7 دهم ميليارد دلار، صادرات غيرنفتي و واردات حداقل بايد با هم برابر باشند. اگر صادرات بيشتر بود، معنايش اين است كه درآمد ملي در سطح

بين الملل افزايش پيدا كرده است.

يعني اشتغال و آباداني درست مي شود و ثروت ملت اضافه مي شود. هرچقدر هم نفت و گاز و... فروختيم در زيرساخت ها و سرمايه گذاري براي نسل هاي آينده مي آيد.

ابتداي دولت نهم اين عدد 7 دهم ميليارد دلار به 8/6 ميليارد دلار رسيد در برابر 36-37 ميليارد دلار واردات؛ يعني يك به پنج. هميشه برابر كردن صادرات و واردات و جلو انداختن صادرات جزء آرزوهاي مديران اقتصادي كشور بوده است. خيلي ها باور نمي كردند در 23-24 سال 6 ميليارد اضافه شد. چطور مي شود به حد واردات برسيم؟ يك همت، عزم و بسيج ملي اتفاق افتاد، در سال گذشته بيش از 46 ميليارد دلار صادرات غير نفتي در برابر كمتر از 60 ميليارد دلار واردات؛ يعني 1 به 5 تبديل به 3 به 4 شد. سال 1391 يك گام ديگر برداريم مساوي مي-شود. يعني هرچقدر وارد مي كنيم، همان قدر هم كالا و محصولات ايراني صادر مي كنيم.

دو گام ديگر برداريم جلو مي زنيم. معنايش اين است كه اقتصاد در درون خودش مي چرخد و نيازي نيست كه درآمدهاي نفتي به آن تزريق كنيم. درآمدهاي نفتي روي سرمايه گذاري هاي اساسي برود. پس مي شود انجام داد. يكي از آنها همين مسكن مهر و ديگري پروژه هاي عمراني است. مي توانيم كشور را با توليد خودمان اداره كنيم و توليد ايراني را به تمام دنيا صادر كنيم.

همين الان بيش از 85-90 كشور دنيا دريافت كنندة توليدات ايراني هستند و البته توليد ايراني هم بايد با كيفيت بسيار خوب و مناسب و قيمت رقابتي عرضه شود.

امسال به دلايلي بر كار توليد تأكيد شده است. دولت دو برنامة مشخص تنظيم كرده است. البته كارهايي مثل مسكن مهر حمايت از توليد است. خود توليد مسكن يك كار است و مسكن 160 صنعت را فعال

مي كند. امسال دولت دو بخش مشخص را علاوه بر كارهايي كه قبلاً انجام مي داد، مي خواهد مورد تأكيد بيشتري قرار بدهد. يكي از اين بخش ها كشاورزي است كه خوشبختانه استان شما به لحاظ كشاورزي جزء

استان هاي خوب كشور است.

شايد 4 دهه است كه برنامه ريزان كشور بر اين باورند كه ظرفيت توليد كشاورزي تقريباًً پر شده است و امكان گسترش ندارد. ارزش افزودة بخش كشاورزي پايين است و سرمايه گذاري ارزش ندارد.

همين باعث شده است كه سرمايه هاي اصلي كشور به ساير بخش-هاي اقتصادي كشور اختصاص پيدا كند. يك دوره طولاني 10-12 ساله و دلارهاي 7 توماني به ساير بخش ها رفت و كشاورزي تقريباً محروم ماند. اين بحث ها را شما مي دانيد مي خواهم ملت هم بدانند چون براي هركار بزرگي ما نيازمند حركت عمومي ملت هستيم. همه بايد وارد شوند. ما

مي خواهيم ارزيابي كنيم آيا بخش كشاورزي ما زمينة گسترش و سودآوري و اشتغال زايي دارد يا خير؟ كشاورزي زمين، آب، نيروي انساني و منابع مالي نياز دارد.

در ايران زمين كم داريم؟ نزديك 180 ميليون هكتار وسعت ايران عزيز است. يك بخش آن آب است و 25 ميليون هكتار هم كوير است، نزديك 100 ميليون هكتار هم مراتع، جنگل ها، دامنه ها و شيب تند كوههاست. 36 ميليون هكتار زمين قابل كشت در ايران وجود دارد. حدود 18 ميليون آن كشت مي شود. 5/8 ميليون از اين 18 ميليون، كشت آبي و 5/9ميليون هم كشت ديم دارد. سالي 3-4 ميليون هكتار از كشت ديم هم آيش

مي ماند و كشت نمي شود. يعني عملاً 13-14 ميليون هكتار كشت مي شود كه 5-6 ميليون هكتار آن ديم است، يعني با كمترين بازدهي. 18 ميليون زمين قابل كشت اما دست نخورده داريم. پس زمين هست.

براي كشاورزي به آب نياز داريم. مي گويند ايران كم آب و خشك است و كشاورزي امكان ندارد. متوسط بارش سالانه 250 ميلي متر است كه در وسعت ايران ضرب شود حدود 450 ميليارد متر مكعب در همين كشور كم آّب هر سال بارش داريم. از 100 ميليارد آن فقط استفاده

مي شود.

90 ميليارد متر مكعب آب مصرف مي كنيم و امسال قرار است 117-118 ميليون تن محصول بگيريم. يعني به ازاي هر كيلو محصول كشاورزي، 800 -900 كيلو آب مصرف مي كنيم. آب داريم ولي از آب درست استفاده نمي كنيم. يك كيلو محصول حداكثر 50-100 كيلو آب مصرف كند، باز 90 درصد آب هدر مي رود. شيوة آبياري مان را بايد درست كنيم. گلخانه ها به نسبت زمين معمولي چقدر مصرف آب دارد؟ 4 دهم يعني يك به 25. يعني با همان آب مصرفي قبلي، 10 برابر محصول مي گيريم. ما مي گوييم 10 برابر پيشكش، سه برابر توليد كنيم، 300 ميليون تن مي شود و تمام بازارهاي آسيا و اروپا را مي توان با محصولات كشاورزي فتح كرد. بشر بدون ماشين و بلندگو مي تواند زنده بماند اما بدون غذا نمي تواند. غذا نياز ثابت بشر است. آب هست، بايد شيوه آبياري را عوض كنيم. مي گويند خرج دارد؟ دولت در سال 1390 نزديك به 1500 ميليارد تومان براي تغيير شيوه هاي آبياري يارانه داد.

امسال هم لازم باشد، بيشترش مي كنيم. يعني هركس خواست شيوة آبياري را عوض كند تا 85 درصد كمك دولتي مي گيرد.

كشاورز بايد مطلع باشد كه تغيير شيوه آبياري ميزان محصول را بالا

مي برد. بعضي فكر مي كنند آب زياد باشد، محصول هم زياد مي شود. اين تفكر غلط است چون هم محصول كم مي شود و هم كيفيتش خراب

مي شود. پس آب در كشور داريم، اما آن را هدر مي دهيم.

البته بعضي مناطق مثل كوير مركزي هم هستند كه آب كم دارند. دولت براي مهار همة آبهاي كشور برنامه دارد. به سرعت با زدن سدها، شبكه ها، لوله ها داريم آب را مهار مي كنيم. اما دو سه طرح بزرگ ملي و فراملي هم براي افزايش ميزان آب كشور داريم. در سفر اخير به تاجيكستان يك توافقنامه بين تاجيكستان، افغانستان و ايران براي انتقال آب تاجيكستان از مسير افغانستان به ايران امضا شد. همين طور گاز، نفت، برق، راه آهن و... يك كارگروه مشتركي هم براي پيگيري كارها درست شد. هرچقدر بتوانيم البته فقط براي خراسان، آب مي آوريم.

دو طرح بزرگ ديگر هم براي انتقال آب از درياي عمان و درياي مازندران داريم كه به زودي عمليات اجرايي آن آغاز خواهد شد. براي اين شش هفت استاني كه دور كوير قرار دارند، خراسان رضوي، خراسان جنوبي، كرمان، يزد، اصفهان، قم و سمنان. گرچه اين منطقه با آب كم بهترين محصولات را توليد مي كند، مانند پسته. تمام اين منطقة مركزي علاوه بر معادنش همه مي تواند زير كشت پسته برود. بهترين پستة دنيا هم هست. مي تواند كشت زعفران داشته باشد. زعفران 2-3 بار آب مي-خواهد و نياز به آب زياد ندارد. پس فقط بايد خوب مديريت كنيم.

بعضي مي گويند، اينها هست، اما منابع و پول نداريم. ايران پول ندارد؟ بالاخره همة مردم بايد مسائل كلان كشور را بدانند تا در برنامه ريزي ها مشاركت كنند. حجم اقتصاد ايران چقدر است؟ 350 هزار ميليارد تومان نقدينگي است. بين اقتصاددان ها اختلاف هست. وزارت اقتصاد و دارايي مي گويد اين نقدينگي سالي 5/3 بار مي چرخد، بانك مركزي مي گويد 2/4 بار در سال مي چرخد. هرچه بيشتر بچرخد اقتصاد فعال تر است. پول دست مردم مي چرخد و دست هركس برود، از آن سودي مي برد و كاري انجام مي دهد.

ما همان 5/3 را مي گيريم. 5/3 ضربدر 350 مي شود 1250 هزار ميليارد تومان. اقتصاد كوچكي است؟ 5 درصد آن در كشاورزي بياييد، انقلاب مي شود. دكور خانه هاي مردم را بفروشيم، بعضي از كشورهاي اطراف را يك جا مي توانيم بخريم. اينجا ايران است و ان شاءالله مردم هميشه در رفاه باشند و هيچ فقري نباشد. در همة دنيا همه در رفاه زندگي كنند. 15 هزار ميليارد تومان اگر در بخش كشاورزي برود، براي اقتصاد ايران عددي نيست. سالي 100-120 هزار ميليارد تومان بانك ها وام مي دهند، 15 هزار ميليارد آن وارد كشاورزي شود.

زمين هست، آب و منابع هم هست. دولت تازه يك تصميم جديدي گرفته است. از صندوق توسعة ملي سال 1390، 10 درصد براي كشاورزي گذاشتيم. 3600 ميليارد تومان با سود صفر درصد، آخر سال به حساب بانك كشاورزي ريخته شد. گفتيم 3600 ميليارد تومان هم خود بانك كشاورزي بياورد مي شود 7200 ميليارد تومان و آن را فقط براي كشاورزي با سود 6-7 درصد بگذارد.

امسال هم در بودجه پيش بيني كرديم، ان شاء الله نمايندگان محترم هم تصويب كنند. آن 10 درصد را 25 درصد و ريالي كرديم. ملت ايران و شما در جريان باشيد، براي اولين بار در تاريخ كشور دولت نهم و دهم بخشي از درآمد نفت را كنار گذاشتند. هميشه دولت ها در 50-60 سال اخير درآمد نفت هر سال را همان سال در بودجه خرج مي كردند.

ما از سال 1389، 20 درصد آن را كنار گذاشتيم. 1390، 20 درصد و امسال كه 1391 است 23 درصد آن را كنار گذاشتيم. سال 1392، 26 درصد، يعني پيش بيني شده كه 3 درصد بالا برود. در اين دو سال 35 ميليارد دلار براي كشور در صندوق توسعة ملي ذخيره شده است و مال ملت است. هميشه اين خرج مي شد و تمام مي شد. با اين همه طرح هاي بزرگي كه ملت انجام داده است، طرح هاي عمراني و غيرعمراني، هدفمندي يارانه ها و پولي كه دولت در جيب مردم گذاشت! با همه اين كارها 35 ميليارد دلار كنار گذاشته است و دعا كنيد تا پايان امسال قيمت نفت همين طور بالا برود.

55 ميليارد دلار مي شود و از اين 25 درصدش براي كشاورزي

مي رود. اين غير از پول هايي است كه بانكها و مردم دارند. پس پول هست و پيش بيني هم شده است.

ممكن است بگويند نيروي انساني نداريم. 140 هزار مهندس و

فارغ التحصيل كشاورزي در سطوح مختلف علمي داريم. يك مهندس كشاورزي مي تواند اقلاً هزار هكتار را مديريت و نظارت كند. 10- 15 هزار از اين مهندسان اگر واقعاً وارد كار كشاورزي شوند، 15 ميليون هكتار زير نظر يك مهندس مي رود.

مرغداري، گاوداري، پرورش آبزيان و همه بخش كشاورزي لازم است. نيروي انساني هم داريم. پس چه چيزي كم داريم؟ اينكه اينها را كنار هم قرار دهيم و يك تصميم بزرگ بگيريم. دولت اين تصميم را گرفت.

ان شاءالله در سال 1391 حداقل 2 ميليون هكتار به زمين هاي آبي كشور اضافه كند و اين شدني است.

همين مسكن مهر را ببينيد. سال 1385 در شوراي مسكن – زماني كه عده اي مي خواستند مردم را تحت فشار قرار دهند و پولهاي باد آورده ببرند كه اميدوارم يك روز مسئولان رسيدگي كنند- تصميم گرفتيم كه مشكل مسكن را حل كنيم و يك ميليون خانه بسازيم. گفتند مگر مي شود، نشدني است. با ده هزار تا هم مي شود جو را خواباند.گفتيم ما نمي-خواهيم جو بخوابد، مي خواهيم مشكل مسكن حل شود. اين كلنجار 2 سال طول كشيد، كه نمي شود و نداريم. مگر خانه چه مي خواهد؟ زمين، مصالح، نيروي انساني و پول. هر 4 مورد را داريم. يك جمعي تصميم گرفتند و پاي آن ايستادند. در اين فاصلة چهار پنج ساله چند مورد سيل و زلزله داشتيم كه تمام خانه ها را بازسازي كرديم.

300-400 هزار خانه روستايي تا به حال تعمير و بازسازي شده است. اينها غير از مواردي است كه در شهرها خود مردم اقدام مي كنند. در شهرها هم همين طور، در انتظار تحويل است. بنابراين مي شود كه 2 ميليون هكتار زمين كشاورزي آبي را زيادتر كنيم.

مشكل ديگر ما ساختار اداري است. كسي مي خواهد 10 هكتار زمين را آباد كند. خودش، بچه اش، نوه اش با كفش آهني بايد بدوند تا مجوزها را بگيرند. يك مرغداري يا باغداري مي خواهند تأسيس كنند بيچاره

مي شوند از اين همه قانون هايي كه مقرر شده است. اينها را هم با تشكيل يك ستاد در هر استان و شهرستاني حل كرديم. اختيارات وزير كشاورزي و وزير نيرو را كه اصل موضوع هستند به شخص آقاي استاندار و فرماندار داديم، مواردي چون تشخيص و واگذاري زمين، تخصيص آب و مجوزها و غيره. يك محيط زيست و بهداشت است كه به زودي يك طوري درستش مي كنيم. ضوابط بهداشتي را رعايت كردن با ممنوعيت دو تاست. يعني مي شود رعايت كرد و ممنوع هم نكرد. استاندارد و ضوابط را بگوييم. اين هم ظرف همين 7-8 روز مي آيد و اختيار اينكه وام را به كه بدهند هم با آقاي استاندار است.

گفتند 140 هزار هكتار از اين 2 ميليون سهم خراسان رضوي است، يعني مي توانيد واگذار كنيد. استانداران، مديران، فرمانداران كمر همت ببنديد. 200 هزار هكتار اقلاً 150 هزار شغل ثابت و توليد درست مي كند. وام، زمين، آب و آدم هست، چرا همه را در شهرها جمع كرديم. سه ميليون نفر در شهر مشهد هستند، البته روزي برسد كه همه عالم به مشهد وصل شود. اين آرزوي ماست. اما هرچه شهر بزرگ شود، يعني مصرف بدون توليد. خياطي ها، سلماني ها وصافكارها بايد بيرون بروند. اگر كسي در روستا زمين و خانه و بهداشت داشته باشد، همانجا زندگي مي كند.

خرج زندگي در روستا خيلي كمتر از زندگي در شهر است. مدام بايد نفت را بفروشيم به اتوبوس، آسفالت، خيابان و جدول و چمن تبديل كنيم. نمي گويم بد است، شهر هم لازم داريم. 8 ميليون و دويست سيصد هزار نفر جمعيت در تهران زندگي مي كنند. زندگي در آپارتمان و ترافيك و خانه هاي كوچك، اينها بايد عوض شود. يك سرزمين پهناور يك ميليون و هشتصد و چند هزار كيلومتر مربعي صحيح نيست كه همه مردم را در چند نقطه جمع كنيم و بعد نفت بفروشيم و خرج كنيم. اين بايد عوض شود و يكي از راهكارهايش توجه به كشاورزي است.

در يك دورة طولاني ايران جزء صادر كنندگان محصولات كشاورزي بوده است. اوايل اصلاحات ارضي – طرح امريكايي وابسته ساز– صادرات غلات، پشم، گوشت، روده، خشكبار و....داشتيم. تازه در وضعيت آن زمان كه اواخر قاجار و دورة پهلوي بود و پدر اين مملكت را درآوردند.

حالا هم مي توانيم صادر كنيم. تمام كشورهاي اطراف ما نياز دارند. بعضي كشورها در شمال ما هستند كه سالي 6-7 ميليارد دلار مي توانند محصولات كشاورزي ما را با قيمت هاي بالا بخرند. هرچه توليد كنيم،

مي برند. پس مي توانيم در كشاورزي پيشرفت، جهش، توليد بالا و اشتغال سالم داشته باشيم.

بخش دوم صنعت است. پاية صنعت را با صنعت غلط مونتاژ بنا كردند. صنعت خودمان رشد نكرد. بعد از انقلاب هم همه برادر شدند و به

بيت المال براي كار توليدي چسبيدند. صنعت معتاد به كمك هاي دولت شد و بايد اصلاح شود. بايد جهش داشت. اين 46-47 ميليارد دلار صادرات بايد به 70-80 ميليارد دلار برسد و از واردات ما جلو بزند.

جنس هاي بي ارزش از اين طرف و آن طرف دنيا وارد مي شود كه موقع مصرف، احساس مي كند به شخصيتش توهين شده است. حالا مارك و بسته بندي خوب است، جنس كيفيت ندارد. يك نمونه از كار ايراني و صنعت ايراني صنايع دستي ماست كه به طور قاطع عرض مي-كنم، بهترين، هنرمندانه ترين و فني ترين صنايع دستي دنيا براي ايراني هاست.

فرش، قاليچه، جاجيم و... كجا چنين چيزي هست؟ اين صنعت است ديگر. در ساير صنايع هم مي توانيم بهترين باشيم. مي توانيم بهترين خودروها را بسازيم. يك مقدار محدوديت براي كارخانجات گذاشتيم كه استاندارد رعايت كنيد، كمربند بگذاريد و... ببينيد چقدر خودروها خوب شده است. همه فكر مي كردند ملت ايران بايد تا آخر عمرش ماشين هاي از رده خارج و درب و داغان و دور افتادة بيگانه ها را مصرف كند. هيلمن را خاطرتان هست كه مي گفتند اين را براي كنترل جمعيت فرستاده اند. همين طور در جاده ها كشتار مي كرد. چرا هميشه به نام ديگران ثبت شود، وقتي مي توانيم بهترين خودروها را داشته باشيم. ملتي كه ماهواره، موشك

مي فرستد، در هسته اي و سلول هاي بنيادين، نانوتكنولوژي و بيوتكنولوژي در رده هاي بالاي دنيا قرار گرفته، ديگر در اين مسائل زندگي كه تلويزيون، ضبط صوت، راديو و مايكروفر بسازيم كه كار سختي نيست. ما مي توانيم بهترين هايش را داشته باشيم و صادر هم بكنيم.

امروز خوشبختانه نام ايران براي ملت ها نام خوشايندي است. هرجا اسم ايران مي آيد، استقبال مي شود. ملتها به خاطر فرهنگ، آرمان ها و ايستادگي ملت ايران، به ملت ايران علاقه مند هستند. يك جهشي درست كنيم كه صنعت ايراني، بهترين صنعت باشد با قيمت مناسب و بازارهاي دنيا را بگيريم.

اينها شدني است و اما همه اينها نيازمند عزم ملي است. هركس كه هرجايي هست، نبايد به فكر خودش و زدن و بردن باشد. اينكه كه بار خودمان را ببنديم فرهنگ ما نيست، فرهنگ تحميلي استعمارگران است. آنها ملت ما را شقه شقه كردند. ما يك ملت پيوسته و بزرگيم. ملت ايران با همبستگي، تعاون، همكاري و همدلي اشغالگران را طول تاريخ بيرون كرد و يا به رنگ خودش درآورد. اين انجمن هاي خيريه، گروه هاي خيريه و دسته ها و هيأت هاي مذهبي كه در ايران هست در هيچ جاي دنيا نيست. اين همبستگي كه خانواده ها جمع مي شوند و دختر و پسر را عروس و داماد مي كنند و هركسي يك كمي كمك مي كند و كسي متوجه نمي شود در هيچ جا نيست و فقط براي ايراني هاست.

در ساختن ايران بايد دست به دست هم بدهيم. همه، هر جايي كه هستند، دولت و ملت يكي هستيم. همه تلاش كنيم. به خدا قسم كه از هيچ كس چيزي نمي ماند جز كار و نيت نيك، خدمت به ديگران و عمل صالح. همه رفتني هستند. لحظه اي كه چراغ عمر انسان خاموش شود رابطة انسان با تمام اين عناوين و اموال قطع است. البته سود هم ببرند، نوش جانشان اما در كنارش ساختن هم باشد. كسي دو هزار هكتار زمين آباد مي كند، هزار نفر دو هزار نفر هم مشغول مي شوند و دو هزار خانواده نان مي خورند.

همين جا به آقاي استاندار و همكارانشان توصيه كنم، هر جا زمين بود، تمام جوانب آن را ببينيد كه مثل قبل نشود.

من اميدوارم به بركت وجود نازنين امام رضا(ع) و همت والاي خراساني هاي عزيز در طرح توليد ملي اين استان مثل خيلي از بخش ها، استان پيش قراول و استان ممتاز بشود. از همه شما تشكر مي كنم.

والسلام عليكم و رحمه الله