اللهم‌ عجل‌ لوليك‌ الفرج‌ والعافية والنصر واجعلنا من‌ خير انصاره و اعوانه‌‌ والمستشهدين‌ بين‌ يديه‌



خداي بزرگ را سپاسگزارم كه توفيق و شرافت حضور در جلسة نام و ياد شهيدان بزرگوار را عنايت فرمود. شهيداني كه ستاره هاي درخشان عالم انسانيت مسير كمال و اعتلاي بشريت اند.

البته شايسته بود كساني از شهيدان سخن بگويند كه از جنس آنها باشند و چشمه اي از شيريني و حلاوتي كه آنها چشيده اند را چشيده باشند، اما عزيزان فرمودند بنده به عنوان عرض ارادت به ساحت شهيدان عرض ادب كنم. چرا شهيدان ماندگارند؟ سؤالي اساسي است. چرا شهيدان در بالاترين مرتبة كمال انساني قرار دارند؟

شما مي دانيد موضوع اصلي آفرينش انسان است. خدا عالم را براي انسان و انسان را براي خودش خلق كرده است. هيچ چيزي بيهوده خلق نشده به خصوص بالاترين مخلوق خدا يعني انسان. خداي متعال استعدادهاي بي نهايت در وجود انسان قرار داده است. همة اسماء و صفات الهي را در فطرت و حقيقت انسان به امانت گذاشته است. گرچه انسان را در پايين ترين مرتبة هستي يعني در خاك آفريده است، اما خدا نخواسته كه انسان در خاك بماند؛ خواسته با تلاش خودش و با هدايت انبياء و اوليا خودش را تا خود خدا بالا بكشد و به جايي برسد كه آيينة تمام نماي خود خدا بشود، تجلي همة اسماء و صفات الهي بشود؛ تجلي علم، حكمت، رأفت و قدرت بشود. ارزش انسان بسيار بسيار بالاست. بالاتر از ارزش انسان ارزشي وجود ندارد و خداي متعال تمام اين ترتيبات هستي را در خدمت و مسخر انسان و براي تعالي انسان و براي زندگي خدا گونة انسان خلق كرده است. همة سنت هاي الهي در مسير شكوفايي انسان است. انسان بايد در مسيري حركت كند و به جايي برسد كه متجلي بشود.

اما چگونه مي توان به آنجا رسيد؟ اين آرزوي همة بشريت در طول تاريخ است. شما هر برشي بزنيد و با هركسي صحبت كنيد. از عمق خواست، مطالبه و نگاه هر كس سؤال كنيد مي گويد مي خواهم به قله و سعادت برسم. سعادت يعني چه؟ يعني قلة كمال انساني، رضوان الهي و جوار رحمت حق. راه آن چيست؟ به نظرم دو راه دارد كه در حقيقت يك راه است؛ دو جلوه از يك راه كه من اين را مي خواهم به عنوان درس پس دادن خدمتتان عرض كنم و نتيجه گيري كنم.

اول عشق است. خدا همه اين عالم را براساس لطف، رحمت و محبت آفريده است. اگر لطف خدا نبود عالمي خلق نمي شد. همة آن محبت است. انساني كه مي خواهد پر بكشد، بايد در بستر محبت و عشق حركت كند.

عشق رمز شكوفايي حقيقت انسان است؛ عشق به زيبايي ها، عشق به ارزش هاي الهي و عشق به انسان ها. خود خدا عاشق ترين عاشق ها نسبت به مخلوقات خودش است. خدا بندگانش را بيش از همه دوست دارد. اگر محبت همة انسان ها نسبت به يكديگر را جمع بزنيم قطره اي از اقيانوس عشق خدا به خلق الله نمي شود.

ببينيد خدا چقدر خلقش را مراعات كرده و چقدر فرصت و نعمت

مي دهد! خدا اين قدر خلقش را دوست دارد كه به دشمنان خودش هم روزي و فرصت مي دهد. يكي از دشمن ترين دشمنان خدا و راه او فرعون بود. خداي متعال براي هدايت فرعون سرمايه گذاري بسيار بالايي كرد. خدا مي تواند اراده كند همه فرعونيان نابود بشوند و شكست بخورند و بميرند. ولي اين كار را نمي كند. فرعوني كه كوس انا ربكم الاعلي سر داده و رسماً ادعاي پروردگاري مي كند ولي خدا باز هم دوستش دارد. به محض اينكه اين كار را كرد تنبيه اش نمي كند، بلكه براي هدايت او و اتمام حجت به او طراحي بسيار زيبايي مي كند. يكي از بهترين بندگانش حضرت موسي (ع) را بر مي گزيند و در كورة حوادث و سختي ها

مي اندازد. حضرت موسي خيلي سختي كشيد گرچه هيچ پيامبري به اندازة پيامبر عزيز اسلام خاتم انبيا محمد مصطفي (ص) اذيت نشد، اما حضرت موسي خيلي اذيت شد و سختي هاي فراواني كشيد. هشت سال و به قولي دوازده سال به كارگري و تحت تربيت يك پيامبر رفت. خدا آن قدر روح و قلب حضرت موسي را صيقل داد كه از همة خودخواهي-ها و تعلقات به غير آزاد كرد و قلبش را سرشار از رحمت كرد. وقتي قلب حضرت موسي سرشار از رحمت به ارزش ها و به خلق خدا شد، آن وقت خدا مأموريت داد، و آن هم تنها نه، برادرش را كنار دستش گذاشت، گفت حالا برويد سراغ فرعون و با زبان نرم با او صحبت كنيد. بگوييد

مي خواهي هدايت شوي؟ بسم الله. خدا مي توانست فرعون را با يك اراده محو كند، اما نكرد. قوم و پيروان فرعون را هم همين طور، اما اين كار را نكرد.

عزيزان من !انسان يعني عشق به انسانيت و ارزش ها و اگر اين را بگيريم چيزي نمي ماند و هر مقدار دل انسان از عشق به ديگران و ارزش ها خالي شود جاي آن را كينه پر مي كند و هر چقدر كينه آمد انسان از انسانيت دور مي شود و محال است شكوفا شود. هيچ كدام از اسماء الهي در وجود انسان شكوفا نخواهد شد، مگر با اكسير عشق.

عامل دوم عبارت از ايثار است كه ايثار برآمده از عشق است. اگر ايثار نباشد هيچ ارزشي ماندگار نيست و هيچ كمال و تعالي اي اتفاق نمي افتد. هر رشد، اعتلا و هر شكوفايي الهي مستلزم ايثار است. ايثار رمز كمال انسان است. اگر ايثار نباشد اتفاقي در عالم نمي افتد؛ حتي موجوديت انسان هم باقي نخواهد ماند. اگر ايثار مادر و پدر نباشد اصلاً نسلي باقي نخواهد ماند. برويد در تاريخ هرجا ارزش برجسته اي ثبت شده حاصل ايثار است حتي يك اثر هنري. وقتي عميق مي شويد مي بينيد كه حاصل يك ايثار است. هر اتفاق مهم و رو به جلويي در تاريخ بشر افتاده حاصل ايثار بوده. ايثار نباشد اتفاقي در جامعه بشري نمي افتد. ايثار يعني از خود گذشتن، به خدا پيوستن و قرار دادن تمام توان، امكانات و موجوديت خود در خدمت ديگران و از خود گذشتن براي ديگران. خداي متعال فرمود: لن تنالوا البر حتي تنفقوا مما تحبون، ايثار نباشد تقوايي نيست. ايثار نباشد اتفاقي نمي افتد كه البته مراتب دارد. چقدر ايثارگري؟ همان قدر بزرگي. چقدر ايثارگري همان قدر كمال يافتي. چقدر ايثارگري، همان قدر خدايي شدي.

ايثار رمز كمال انسان و رمز ماندگاري ارزش هاي الهي است. در همين دورة خودمان دفاع مقدس را ببينيد. در دفاع مقدس اسلحه كار كرد؟ بمب ها و موشك ها كار كرد؟ اينها بود ولي اينها كار نكرد. چرا كه دشمنان ما مجهزتر، پيشرفته تر و پرحجم تر از آن را در اختيار داشتند. آن چيزي كه كار كرد ايثار بود. الان شما تمام خاطرات خودتان را از دورة دفاع مقدس در ذهن مرور كنيد. همه آن خطوط برجسته و زيبايي ها حاصل ايثارهايي است كه در تاريخ ثبت شد و امروز اگر اسمي از عدالت، شجاعت و توحيد هست، راه انبياء ماندگار است. اگر انسانيت، اخلاق و گذشت مطرح است همه به خاطر ايثار است و ايثار و عشق دو روي يك سكه اند و خدا را سپاسگزاريم كه شهداي ما تجلي عشق و ايثارند. اما سؤال اين است كه اين را از كجا گرفتند و چگونه در اين خط افتادند و اين قدر بالا رفتند كه امروز وقتي ما مي خواهيم به شهدا نگاه كنيم بايد سرمان را به طرف آسمان بگيريم و دورترين دوردست ها نگاه كنيم. وقتي مي خواهم از شهيد صحبت كنيم همة آرزوها، زيبايي ها و قله-ها به ذهنمان مي آيد. چگونه دسترسي پيدا كردند، راهش را خداي متعال معرفي فرموده و شهداي ما از همان راه حركت كردند. صراط مستقيم يعني راه رسيدن به قله هاي كمال، يكي بيشتر نيست و آن هم معرفي شده است.

خداي متعال قله ها، راه، راهنما، ياري و ياري كننده را معرفي فرموده است. پيامبر عزيز، اهل بيت او و ائمه طاهرين راه رسيدن به قله اند. خط امامت و ولايت راه رسيدن به قله هاست. استدلال عقلي و نقلي هم دارد. خداي متعال واسطة فيض قرار داده است. در مرتبه خلق و كمالات سلسله مراتب از بالا به پايين است. آن كسي كه بالاتر است واسطة رسيدن زيبايي ها به مراتب پايين تر است. معلوم است كه چهارده معصوم بالاترين حلقة كمال و نزديك ترين به خداي متعال اند و همة زيبايي هاي هستي، همه خوبي ها، فيض ها و رحمت ها به واسطة آنها سرازير مي شود و البته در هر دوره اي امامي است. همه يك نور و يك جا حقيقت اند.

غير از مسير امام(عج) راهي براي رسيدن به قله ها نيست. هر زيبايي-اي در عالم شكوفا مي شود به واسطة امام(عج) است؛ حتي لبخند يك مادر به فرزند، شكوفا شدن گلها و ارزش هاي الهي و انساني كه در انسان ها متجلي

مي شود همه به واسطة وجود امام(عج) است كه البته معرفي شده اند و شما مي شناسيد. پيامبر عزيز ما اسوه و اوج قله است و ائمه به واسطه پيامبر قله اند. هرچه مي خواهيد اينجاست. فرصت كم است و اي كاش در اين جلسات ما فرصت به گونه اي باشد كه زيارت جامعه كبيره خوانده و توضيح داده شود كه در وصف اهل بيت پيامبر و ائمه طاهرين (ع) است. نهايت ذهن بعضي از امثال بنده اين است كه مي گوييم امام(عج) هم از امام جماعت محلة خودمان كمي بالاتر. امام جماعت محله ها خيلي خوب است ولي فاصله امام(عج) با امام جماعت فاصله زمين تا آسمان و مخلوق تا خالق است. امام تجلي تام و كامل خداي متعال است.

بگذاريد به بعضي از آنها اشاره كنم. امام خليفةالله است؛ خليفه يعني جانشين. بسياري از شما جانشين داريد. جانشين يعني اختيار اصل را دارد. يعني از طرف اصل اختياردار عالم و خليفة الله است. جلوة اسماء و صفات حق تعالي است. دنبال علمي؟ خزان علم خداست. تجلي همة علم خداست. علم گذشته، حال وآينده نزد آنهاست. پيامبر شهر علم و دروازة آن اميرالمومنين علي (ع) است. اميرالمومنين حامل علم الكتاب است؛ يعني همه علم هستي. معدن رحمت خداست.

اگر مي خواهي به خزانة رحمت الهي وصل شوي راه آن راه امامت و ولايت است. آخر حلم اند. اوليا النعم يعني همة نعمت ها و لطفي كه خدا به بشريت مي كند از طريق آنهاست. باب الله الذي لا يعطي الامنه دروازه رسيدن به خداست. خدا اينها را قرار داده. بعضي ها نگويند آقا چرا شرك يا كفر مي گويي؟ باذن الله است. خدا قرار داده و اين عين توحيد است. حتي باران به اذن آنها مي بارد. حافظ اسرار خدا هستند. معدن حكمت خدا، راهنماي به سوي رضايت حق و عاشق تمام عيار خدا. آقا چطور شد شهداي ما تجلي عشق و ايثار شدند؟ براي اينكه متصل شدند. هرچه دارند از آنجا دارند. هرچه بيشتر جلو رفتند عاشق تر و ايثارگرتر.

شما زندگي شهدا را ببينيد. همين شهيد صياد شيرازي عزيز را ببينيد. حتي در جلسات خصوصي وقتي مي خواهد سخن را آغاز كند، بسم الله الرحمن الرحيم، اللهم كل لوليك الحجه ابن الحسن، همه ذكر و ياد و موجوديت شهيدان ما اهل بيت بود. اصلاً خيالتان را راحت كنم. غير از اين راه محال است كسي به مرتبه بالاي شهادت برسد. البته ممكن است كسي ايمان داشته باشد. اما اين ايمان در بيانش ظهور و حضور نداشته باشد، اما در قلبش ايمان داشته باشد. محال است كسي به آن مرتبه برسد. وصيت نامه ها را ببينيد. مالامال از ولايت و امامت است. غير از اين محال است راه بسته است. كسي به جايي نمي رسد و اينها متصل شده اند. هرچه درجه اتصال بيشتر، كمال يافته تر و درخشنده تر و به نسبتي كه بالا رفتند خودشان هدايتگر، امام متقين و پيش قراول شدند. اگر اين اتصال نبود در دفاع مقدس اين همه تجلي عشق و ايثار و اين همه پيروزي عزت محال بود.

عزيزان من! كسي كه اهل ايثار باشد شكست ندارد و اوج ايثار آمادگي براي شهادت است و هركسي در راه خدا و آماده شهادت باشد هر لحظه شهيد است و به هر ترتيبي از دنيا برود شهيد است. مقام چه كسي بالاتر است؟ امام يا شهيدان؟ حتماً امام. امام پيشگام شهيدان است. امام آماده شهادت و ايثار بود. همه وجودش براي خدا، هدايت بشريت، مقابله با ظلم و استقرار عدالت بود كه فرمود: تا ظلم هست ما هستيم. ما يار مستضعفين جهان هستيم. تا زماني كه استكبار باشد ما سينه به سينه ايستاده ايم.

عزيزان من! رمز كمال انسان عشق و ايثار است و اين دو يك حقيقت-اند. دو جلوه از يك حقيقت، معدن عشق و ايثار پيامبر و آل پيامبر و خط ولايت و امامت اند. بالاترين ايثارگر عالم امام حسين (ع) است. صحنة كربلا، صحنة تجلي عشق و ايثار است كه هر دو اينها خود تجلي توحيد ناب اند. شما در كربلا جز خدا چيزي نمي بينيد. در وجود شهدا جز خدا چيزي نمي بينيد. خودش را بالا كشيده و آيينة تجلي خدا شده است. ياد و نام همه شهيدان را گرامي مي داريم و به آنها مي گوييم آرام و مطمئن باشيد كه هستيد كه ملت عزيز ايران، آزادگان عالم و عدالتخواهان جهان راه نوراني آنها را تا فتح همة قله ها و مراكز قدرت عالم ادامه خواهند داد.

والسلام عليكم و رحمه الله