از اين وقتى كه گذاشتيد، متشكرم. من قبل از اينكه اينجا بيايم، در مورد زندگى شما مقدارى تحقيقات كردم. به شهر زادگاه شما گرمسار رفتم و در ايالات متحده امريكا علاقه بسيارى هست كه درباره شما بدانند.

ما راجع به چيزهايى كه بين دو كشور شكاف انداخته، خيلى صحبت كرديم، ولى چيزهاى مشتركى بين دو كشور ايران و امريكا هم هست. در مورد عراق، منافع ايران و امريكا مقدارى مشترك است. اين را قبول داريد كه ايران و امريكا در عراق اشتراك منافع دارند؟

رئيس جمهور:

اگر كشورها روى اصولى كار بكنند، در همه زمينه ها ممكن است منافع مشترك باشد.

گزارشگر:

آيا قبول داريد كه در عراق منافع مشتركى بين ايران و امريكا وجود دارد؟

رئيس جمهور:

گفتم اگر روى اصول مشخصى كار بشود، يعنى اگر همه مصمم باشند روى يك اصول و مبانى مشخص و درستى عمل كنند، همه جا ممكن است ....

گزارشگر:

شما در مورد اقتصاد و پيشرفت ايران صحبتهاى زيادى كرده ايد. چگونه ايران مى تواند به پيشرفتهاى اقتصادى دست يابد، در حالى كه خيلى از كشورها در اين شرايط مخالف ايران هستند؟

رئيس جمهور:

خيلى از كشورها مخالف خيلى چيزها هستند، اما ما متكى به توانمنديهاى ملتمان هستيم. ملت ايران در طول تاريخ روى پاى خودش ايستاده و على رغم بدخواهان توانسته است كه مسير كمال را طى كند.

گزارشگر:

ولى به هر حال شما به سرمايه گذاريهاى خارجى براى نفت و... نياز داريد.

رئيس جمهور:

بله، ولى نه اينقدر كه در سياستهاى اصليمان تغييرى ايجاد بشود. كشورهاى فراوانى هستند كه علاقه مندند با ما همكارى بكنند.

گزارشگر:

اما اگر تحريمهاى اقتصادى عليه ايران باشد، يك مقدار دشوار مى شود

رئيس جمهور:

البته بله، ولى دشواريها مقدمه پيشرفت است. فكر مى كنم كسانى كه بخواهند محدوديتى براى ما ايجاد كنند، خودشان بيشتر صدمه خواهند خورد. امروز معادلات يك طرفه نيست، دو طرفه است.

گزارشگر:

آيا فكر مى كنيد اين امكان وجود دارد كه با امريكا در مورد مسائلى كه وجود دارد، على الخصوص مسائل هسته اى، مستقيم صحبت كنيد؟ برخى از مشاورين شما مثلاً آقاى لاريجانى مى گفتند اعتراضى نسبت به اين موضوع ندارند.

رئيس جمهور:

ببينيد! اصولاً ما يك كشور اسلامى هستيم و بناى كار مسلمانان بر منطق و گفتگو و تعامل است. ما گفته ايم غير از اشغالگران قدس با همه گفتگو مى كنيم. اما امريكا شرايط خاصى دارد. امريكا مى خواهد از موضع قدرت با همه دنيا صحبت كند. اين حرف نمى تواند زمينه خوبى براى يك مذاكره سازنده باشد.

گزارشگر:

اگر آنها مايل باشند، آيا مى توانند علائمى براى ايران بفرستند كه مى خواهند با شرايط برابر با شما صحبت كنند؟

رئيس جمهور:

اين بارها گفته شده؛ به نظرم چيز جديدى نيست. من فكر مى كنم يك بار بايد در رفتار خودشان تجديد نظر كنند و به خودشان نگاه كنند، ببينند اگر خودشان جاى ساير ملتها بودند، چه مى كردند؟ آنها هر موقع مى خواهند، تهديد مى كنند، تهمت مى زنند، و تخريب مى كنند. آنهامى خواهند شيوه زندگى و تفكر خودشان را بر همه تحميل كنند. اين هم پذيرفتنى نيست.

گزارشگر:

مى خواستم در مورد وضعيت داخلى ايران سؤال بكنم. براى بهبود زندگى مردم در ايران وعده هاى زيادى داده ايد، ولى دادن پول مستقيم به اين شكلى كه هست، نمى تواند جايگزين سرمايه گذارى و ايجاد اشتغال بشود. چگونه مى توانيد اين اشتغال را فراهم كنيد؟

رئيس جمهور:

اتفاقاً من جزو معدود كسانى هستم كه معمولاً قول نمى دهم. من قول تلاش دادم؛ البته برنامه هاى بسيار منسجمى هم براى پيشبرد اقتصادى در دست داريم. ايران كشور بسيار بزرگى است؛ با انواع امكانات و استعدادهاى انسانى و منابع مالى بسيار خوب. در دولت ما هيچ برنامه اى براى پرداخت مستقيم پول وجود ندارد.

گزارشگر:

ولى من مى دانم بسيارى از افراد تحصيلكرده و روشنفكر در مملكت هستند كه دارند از كشور خارج مى شوند و اينها به شما هم رأى نداده اند و در خيلى از سفارتخانه هاى خارجى در كشور تقاضاهاى رواديد 20 تا 50 درصد افزايش پيدا كرده است.

رئيس جمهور:

من نمى دانم شما اطلاعات را از كجا گرفته ايد؟ اطلاعاتى كه ما داريم عكس اين را اعلام مى كند. منتها رفت و آمد هميشه در كشور ما بوده، ما هيچ حساسيتى نسبت به رفت و آمد مردممان نداريم. ايرانيان هميشه در طول تاريخ مى رفتند و مى آمدند.

گزارشگر:

ميلياردها دلار از پول ايرانيان دارد به دبى مى رود. من در دسامبر در دبى بودم و آنجا مى گفتند كه 200 ميليارد دلار سرمايه ايرانى اينجا خوابيده است. چگونه مى توانيد اين پولها را برداريد.

رئيس جمهور:

آنها كه گفته اند 200 ميليارد دلار، يا ميليارد را نمى شناسد، يا پول را نمى شناسد. دويست ميليارد دلار رقم خيلى سنگينى است. ما با كشورهاى همسايه روابط داريم.

شما برويد در افغانستان، عراق و آذربايجان نيز اين مراودات هست. منتها آنجا يك بندر آزاد است و طبيعى است ايرانيها هم مى روند آنجا سرمايه گذارى مى كنند. مهم اين است كه حاصل كارشان به ايران برمى گردد. بيش از پولى كه مى رود، ماحصل به كشور بر مى گردد. مثلاً سال گذشته هشت ميليارد سرمايه گذارى كردند و يازده ميليارد برگشت.

گزارشگر:

موضوع بحث انگيزى كه مى خواهم صحبت كنم، در مورد هولوكاست يهوديان و مسئله اسرائيل است. امروز هم من در سخنرانى شما شنيدم كه مطالبى در اين مورد فرموديد. اين موضوع افرادى را كه خارج از ايران هستند، ناراحت مى كند. چرا اين موضوعات را دائماً تكرار مى كنيد، وقتى كه باعث منزوى شدن ايران مى شود؟

رئيس جمهور:

ببينيد! من نمى دانم آن افراد چه كسانى هستند كه از بازگويى يك حقيقت ناراحت مى شوند. اما ما مى دانيم كه مردم فلسطين به بهانه هولوكاست، هر روز دارند كشته مى شوند و امنيت و آرامش از مردم منطقه سلب شده است. رژيم اشغالگر هر روز ملتهاى منطقه را تهديد مى كند. يك روز شعار «نيل تا فرات» را سر مى دادند. اين معنايش يك برنامه ريزى براى تهاجم گسترده به همه كشورهاى منطقه است.

گزارشگر:

ولى آنها در سپتامبر از غزه بيرون آمدند.

رئيس جمهور:

مجبور شدند. سؤال ما اين است، مگر مهم ترين مسئله خاورميانه بحث فلسطين نيست؟

گزارشگر:

برخى از ايرانيان مى گويند نه، زندگى خودمان اينجا مهم تر است و مى پرسند چرا اين قدر وقت و انرژى براى فلسطين مى گذاريد؟

رئيس جمهور:

نه، حالا شما از اين چند ايرانى كنار بياييد. مهم ترين مسئله خاورميانه مگر مسئله فلسطين نيست؟ اين همه سرمايه گذارى كه غربيها در فلسطين مى كنند، براى چيست؟ چرا اين قدر به مسائل فلسطين حساس اند؟ براى اينكه مهم ترين مسئله است. اين مسئله چرا به وجود آمد؟ اين رژيم بر پايه تبليغاتى به نام هولوكاست بنا شده است. اگر حقيقت هولوكاست معلوم بشود، آن وقت بهتر مى شود تصميم گرفت كه چه بايد كرد.

گزارشگر:

چرا شما سفرى به لهستان نمى رويد و آشويتس را ببينيد.

رئيس جمهور:

رفتن من به آنجا مشكلى را حل نمى كند. من آماده هستم بروم ببينم، اما اين يك بحث تاريخى است. بايد گروه بى طرفى تشكيل بشود تا در اين مورد تحقيق بكند. من نمى توانم به 60 سال قبل سفر كنم، اما محققان مى توانند. من هم آماده هستم كه در يك گروه تحقيقاتى حضور داشته باشم. اينكه ساختمانهايى را نشان بدهند و بگويند اينجا چنين اتفاقى افتاده، مشكلى را حل نمى كند. مسائل تاريخى را نمى شود با...

گزارشگر:

آيا قبول مى كنيد كه بازماندگان هولوكاست اينجا شهادت بدهند؟ آيا شهادت آنها را قبول مى كنيد؟

رئيس جمهور:

ما قبول مى كنيم، اما يك گروه بى طرف بايد به آنجا برود و بررسى كند. اين مسئله پيچيده اى است. مسائل تاريخى را نمى شود با قطعنامه حل كرد.

گزارشگر:

اين مسئله يك واقعيت است، همان گونه كه كودتاى سيا عليه مصدق هم ثابت شده است.

رئيس جمهور:

اگر بخواهيم چنين چيزى را عرض كنيم، غربيها خيلى ضرر مى كنند. براى اينكه چه كسى اين كار را كرده است؟ اگر بپذيريم غربيها اين كار را كرده اند، خودشان بايد هزينه اش را بپردازند. چرا بايد مردم منطقه فلسطين هزينه جنايت غربيها را بدهند؟ فكر مى كنم اگر به اين سؤال پاسخ درست بدهيم، مهم ترين مسئله خاورميانه حل خواهد شد. ما علاقه داريم مسائل را ريشه اى حل كنيم. ما از فريب دادن متنفريم. فكر مى كنم اگر مسائل را ريشه اى حل كنيم، صلح و آرامش پايدار برقرار خواهد شد.

گزارشگر:

من در نارمك هنگام مراسم عاشورا با خيلى از دوستان شما صحبت كردم و همه دوستانتان از شما تعريف مى كردند. مى گفتند محصل خوبى بوده ايد، جوان بسيار خوبى بوده ايد و به توپ فوتبال هم شوت مى كرديد و خوب شوت مى كرده ايد.

ولى من با چهار پنج نفر از دوستان شما مصاحبه كردم، هيچ كدام از آنها به شما رأى ندادند و همه آنها به آقاى هاشمى رأى دادند. چرا اين طور بود؟

رئيس جمهور:

حالا من نمى دانم شما اينها را از كجا پيدا كرديد، كى هستند. من كه نمى دانم. در ايران آزادى كامل هست و همه ما با هم دوست هستيم، چه آنها كه رأى دادند چه آنها كه ندادند.

گزارشگر:

آيا تعجب مى كنيد كه الان رئيس جمهور شده ايد با توجه به اينكه سابقه تان از جايى كه بوده، رياست نبوده؟

رئيس جمهور:

نه، من تعجبى نمى كنم. اينجا ايران است، براى اينكه اينجا مردم حاكم اند و من هم يك نفر از مردمم. هر جوانى در ايران تلاش بكند، مى تواند به اينجا برسد.

گزارشگر:

نمى دانم تاريخ امريكا را خوانده ايد يا نه؟ ما در امريكا آبراهام لينكلن را داشتيم. آشنايى داريد؟

رئيس جمهور:

تا حدودى آشنا هستم.

گزارشگر:

ايشان هم از خانواده متوسط به پايين بودند. آيا هيچ رهبر خارجى در گذشته يا اكنون هست كه مورد علاقه تان باشد و بيشتر خودتان را با آنها نزديك حس كنيد؟

رئيس جمهور:

با تاريخ آشنا هستم، اما معمولاً اظهار نظر نمى كنم.

گزارشگر:

مى دانم كه شما انگليسى خوانده ايد و انگيسى هم مى دانيد. من ده سال است كه مى آيم اينجا و خبر تهيه مى كنم. آيا چيز ديگرى به غير از «مرگ بر امريكا» داريد كه به مردم امريكا بگوييد؟ در تظاهرات هم مردم مى گويند مرگ بر امريكا. چيزى به غير از اين هم براى مردم امريكا هست؟

رئيس جمهور:

خيلى چيزها هست. تمام پيامى كه انقلاب ما دارد، براى همه ملتهاست. ملت امريكا هم جزو آن است. ما اصولاً با مردم امريكا مشكلى نداريم. حتى اگر موانع دولت امريكا نبود، ما آمادگى داشتيم براى توفان كاترينا كمك بفرستيم. شما مى بينيد الان دولت ما تصميم گرفته رفت و آمد بين دو ملت را آسان بكند. ما خواستار پرواز مستقيم بين تهران و نيويورك شده ايم. ما خواستار صلح و آرامش براى همه ملتها هستيم. ما خواستار كرامت انسانى براى همه انسانها هستيم. براى ما همه انسانها مهم اند، مليتشان مهم نيست. فكر مى كنيم همه انسانها حق دارند در آرامش، صلح و كرامت زندگى بكنند. انتقاد ما به يك هيئت حاكمه محدود امريكاست كه فكر مى كنيم با استفاده از ثروت و شبكه هاى تبليغاتى، خود را به بخش مهمى از مردم امريكا تحميل كرده اند.

شما مى دانيد خبرنگاران امريكايى به راحتى به ايران مى آيند و با همه مسئولين ايرانى هم ملاقات مى كنند. همين امروز شما خيلى راحت توانستيد مرا ببينيد. اما در امريكا اين طور نيست و اجازه نمى دهند خبرنگاران ما تردد بكنند.

گزارشگر:

در مورد پرواز مستقيم بين دو كشور تاكنون پاسخى دريافت كرده ايد؟

رئيس جمهور:

اگر هم آمده، من مطلع نيستم، ولى فكر نمى كنم.

گزارشگر:

جناب عالى در مورد پرواز مستقيم صحبت مى كنيد، ولى اگر هم پرواز مستقيم باشد، ايرانيها براى گرفتن ويزا بايد به دبى يا تركيه بروند. آيا موافقت مى كنيد كه

تعدادى از ديپلماتهاى امريكايى براى صدور ويزا به سفارت سوئيس در ايران بيايند؟

رئيس جمهور:

ببينيد! اين بحثى است كه به روابط دو كشور برمى گردد و تابع همان مسائلى است كه عرض كردم. منتها حافظ منافع ما در واشنگتن مى تواند براى امريكاييها ويزا صادر كند. ما مشكلى نداريم. نمايندگى ما مى تواند اين كار را انجام بدهد. فكر مى كنم اينها راه حلهاى ساده ترى دارد. اينها مشكل نيست.

گزارشگر:

حالا چرا ايرانيها بايد بروند به كشورى ديگر؟

رئيس جمهور:

اين را از من نپرسيد، از دولت امريكا بپرسيد.

گزارشگر:

اگر چنين درخواستى كنند، شما بررسى مى كنيد؟

رئيس جمهور:

شما از طرف آنها نمايندگى داريد؟

گزارشگر:

نه.

رئيس جمهور:

من فكر مى كنم در امور كنسولى از طريق حافظ منافع به راحتى قضايا حل مى شود. مسائل داخلى بين حافظ منافع و كشور طرف حل مى شود.

گزارشگر:

اگر سوئيسيها موافقت كنند، آنها حافظ منافع هستند، مى شود تعداد...

رئيس جمهور:

خودشان بايد انجام بدهند. مسئله با اين كارها حل نمى شود. مردم ايران را بايد عميق تر ببينند.

گزارشگر:

به هر حال مى تواند كمك بكند.

رئيس جمهور:

هر چيزى اگر درست باشد، مى تواند كمك بكند.

گزارشگر:

من مى خواهم مسئله را مقدارى روشن بكنم. شما گفتيد اين امكان وجود دارد كه مستقيماً با امريكاييها صحبت كرد. آيا مى توانيد از طريق آقاى خليل زاد، سفير امريكا در عراق، مستقيماً مذاكره داشته باشيد؟ اين اختيار را هم دارد.

رئيس جمهور:

من كه گفتم امكان مذاكره هست، براى امريكا، با شرايطى هست. اگر آن شرايط محقق بشود، ديگر شكلش مهم نيست. ولى با وضعيت....

گزارشگر:

اين شرايط چه هست؟

رئيس جمهور:

بارها گفته شده، امروز هم گفتم. اين رفتار و اين نحوه برخورد دولتمردان امريكا با ملتها زمينه اى را باقى نگذاشته است. آنها خيال مى كنند هيچ كس بدون آنها نمى تواند زندگى كند؛ اينها تصورات غلطى است و ما هم نشان داده ايم كه مى شود زندگى كرد. از اين به بعد هم اين اتفاق مى تواند بيفتد. تا موقعى كه از موضع قدرت و تهديد صحبت مى كنند، اتفاق خاصى نخواهد افتاد. من فكر مى كنم بايد تغيير رفتار بدهند؛ اين خيلى روشن است.

گزارشگر:

آيا چيز خاصى هست كه آنها بايد انجام بدهند يا بگويند؟

رئيس جمهور:

توضيح دادم. همان رفتار شش ماهه خودشان را در مقابل ملت ما بازنگرى كنند، ببينند اگر كشورى با خود آنها اين طورى صحبت بكند، چه خواهد شد.

آنها در ذهنشان فكر مى كنند همه چيز را بايد با بمب حل كنند. در صورتى كه دوره اين چيزها گذشته است. من فكر مى كنم امروز روز حاكميت منطق و انديشه است. مثلاً راجع به همين هولوكاست. يك رئيس جمهورى از هولوكاست سؤال كرده است، ببينيد چه تبليغاتى شده؛ آقا اين جنگ طلب است، خشن است، چه هست. به نظرم امريكاييها هنوز نمى دانند در دنيا چه خبر است. البته منظورم هيئت حاكمه امريكاست نه مردم امريكا. آنها در بنايى كه خودشان ساخته اند، زندگى مى كنند و فكر مى كنند انسانها و ملتها هم همين طور فكر مى كنند. مثلاً وقتى به پيامبر اسلام توهين مى كنند، آنها از توهين كننده حمايت مى كنند.

گزارشگر:

امريكا اين كار را نكرده، اخبارى را منتشر نكرده است.

رئيس جمهور:

اخبار سه روزه را مرور كنيد. اين كارها، كارهاى زشتى است. اين جور توهين به مقدسات ملتها كار خوبى نيست. اينها هم هيچ كمكى به پيشرفت امور نمى كند.

امروز موج تنفر بين ملتها نسبت به دولت امريكا رو به افزايش است و اين حاصل رفتار خودشان است. آنها فقط دوستان خود را به رسميت مى شناسند. در صورتى كه در دنيا شش ميليارد انسان زندگى مى كنند و اكثر آنها امريكايى نيستند و علاقه هم ندارند امريكايى باشند. چرا بايد به آنها تحميل بشود.

گفتم اگر از يك اصول مشخصى پيروى بشوند، دنيا بهتر اداره خواهد شد.

گزارشگر:

نيويورك كه بوديد، راجع به آنجا چگونه فكر كرديد.

رئيس جمهور:

البته آنجا خيلى كار ما فشرده بود و من فرصت نكردم با مردم آنجا گفتگويى بكنم. ضمن اينكه رفت و آمد ما در محدوده خاصى محصور بود. اگر فرصتى بود، با مردم ملاقات مى كردم.

گزارشگر:

آنجا با ايرانيانى كه در امريكا هستند، ملاقات داشتيد؟

رئيس جمهور:

بله، با آنها يك ملاقات چند ساعته داشتيم.

گزارشگر:

ساختمان شما كجا بود؟ چه برداشتى داشتيد؟

رئيس جمهور:

اين ساختمانها و خيابانها و ماشينها نيستند كه شهر را مى سازند، بلكه آن روابط انسانى است كه شهر را مى سازد. بايد ببينيم مردم چگونه با هم زندگى مى كنند و چقدر همديگر را دوست دارند. چقدر غمخوار هم هستند و چقدر احساس انديشه مشترك دارند. روح شهر با جسم شهر متفاوت است. آن چيزى كه مهم است، روح شهر است.

متأسفانه ما نتوانستيم با اين روح تماسى داشته باشيم. اما خب، ماشين و ساختمانهاى بلند خيلى ديديم كه از فولاد و بتن ساخته شده بود. البته ما منعكس كننده احساسات انسانها نيستيم. آن احساس را فقط در تماس مستقيم مى شود فهميد.

اما در يك برداشت كلى فكر مى كنم متن ملتها در همه جاى دنيا يك گونه است. گمان مى كنم مردم نيويورك هم آرامش، صلح و عدالت را دوست دارند. اين امور، امورى فطرى است و هر جا مى توان آن را مشاهده كرد، البته متناسب با رفتار حكومتها و فضاى تبليغى شدت و ضعف دارد، اما يك حقيقتِ موجود است.

گزارشگر:

چيز ديگرى هست كه خود جناب عالى مايل هستيد بگوييد كه من ناديده گرفتم.

رئيس جمهور:

خير، متشكر. ما به اندازه كافى امروز صحبت كرديم.

گزارشگر:

خيلى متشكرم جناب آقاى رئيس جمهور.

رئيس جمهور:

ان شاء الله كه موفق باشيد.

گزارشگر:

من نهايت تلاش را مى كنم كه مطالب شما را صادقانه منعكس كنم. به خاطر ترجمه و كمى وقت بود كه نمى توانم همه چيز را بنويسم.

رئيس جمهور:

بسيار خوب، حالا نوارش را هم به شما خواهيم داد.

گزارشگر:

خيلى ممنون.