اللهم‌ عجل‌ لوليك‌ الفرج‌ والعافية والنصر واجعلنا من‌ خيرانصاره ‌

واعوانه‌ والمستشهدين‌ بين‌ يديه‌



خداي بزرگ را سپاسگزارم و خيلي خوشحال که اين فرصت را عنايت فرمود تا لحظاتي در حضور شما عزيزان جمعي از بهترينهاي ملت ايران باشم.

قبلاً نيز من دربارة شما عزيزان صحبت كرده ام و احساسم را بيان

كرده ام. باور و اعتقاد من بر اين است كه انسان ناتوان وجود ندارد.

   انسان يعني توانمندي. خداي متعال انسان را در بالاترين سطح ممكن خلق كرده است؛ البته استثناهايي هم هستند، كساني كه دچار آسيبهايي مي شوند و ديگر هيچ كاري نمي شود كرد. البته كسي كه بر انسانيت خويش اشراف دارد ناتوان نيست. و جالب است كه در فرهنگ و اعتقادات ما جنبه اي از انسان مورد توجه است كه كمتر با اندام و جسمش ارتباط دارد. فرمود:

اي برادر تو همه انديشه اي    مابقي را استخوان و ريشه اي

اصل انسان انديشه، شخصيت و ارادة انساني است. تصور نكنيم كساني كه مي توانند به راحتي جابه جا بشوند حتماً انسانهاي بالاتر و والاتري هستند. انسان اگر در يك نقطه حتي ده سال هم ثابت بماند مي تواند والاترين انسانها باشد و بالاترين و بزرگ ترين كارها را سامان بدهد. ما در دوران خودمان شخصيتهاي بزرگي را داشته ايم كه 10-15 سال در يك اتاق زندگي كرده اند و اصلاً از آنجا خارج نشده اند، اما همة دنيا را از همان يك نقطه اداره كرده اند. – اين را خطاب به آقاي محمودنژاد، مرد همت مي گويم- اين نيست كه اگر يك كسي تندتر دويد و يا توانست جا به جا بشود حتماً انساني بالاتر و برتر است، و البته ارادة انسان بر هر مانع يا محيط طبيعي غلبه مي كند. همان طور كه خود شما را مي بينيم. من آن شب در جمع ديگري وقتي اسم ايشان آمد گفتم ماشاءالله ايشان از بهترين مديران كشور است. در سن جواني چه مديريت خوبي دارد و توانسته است از احمدي نژاد ]پيشي[ بگيرد. اين ديگر خيلي حرف است. ماشاءالله يك دفعه هزار تا سهميه را، به هشت هزار تا رساند و اين دفعه هم هشت هزار تا سهميه را به 64 هزار تا رساند و دو هزار سهميه را به 300 هزار تا رساند. واقعاً با برنامة دقيق ]پيش رفت[. همة شما همين طور هستيد و همة كساني كه اينجا نيستند.

من از واژة معلول خوشم نمي آيد. نمي دانم چرا؟ معلول يعني چه؟ انديشه است. كسي كه انديشه اش رشد كرده و مسلط است انسان است. البته اين حرفي كه آقاي محمودنژاد گفتند درست است. بالاخره اين دنياي مادي همه اش سختي است، آنهايي هم كه سختيهاي بيشتري براي خدا مي كشند حتماً اجرشان بالاتر و والاتر است، اما اين مانع مأموريتها و مسئوليتهاي اجتماعي نيست. خود اين واژه مقداري توجه را به سمت ترحمهايي مي برد كه روحيه را تخريب مي كند.

اگر در خانه، مدرسه و جمع به بچه اي مرتباً بگوييم بي عرضه، نمي تواني،

چه قدر خنگي، و .... خب همين طور مي شود. اگر بگوييم چه قدر توانستي، آفرين، ]پيشرفت كردي[ و ... ]چرا پيشرفت نمي كند[. شما مسابقات جانبازان و معلولين را ديديد كه آمدند و جايزه گرفتند. چند تا جايزه طلا را درو كردند.

دور بعد مي دانيد كه قرار است ]مسابقات[ با هم برگزار شود. براي اينكه ]افراد معلول[ كم ندارند. روي ويلچر نشسته بسكتبال بازي مي كند ده برابر قشنگ تر از كسي كه روي ويلچر ننشسته است. اين را بايد پايه نگاه و برنامه ريزي بگذاريم؛ چه در سازمان بهزيستي، چه در دولت و چه در انجمن و تشكلهايي كه در اين زمينه دارند كار مي كنند.

البته طبيعي است كه وقتي مي خواهند بچة شش ماهه را بيرون ببرند برايش كالسكه فراهم مي كنند. يك كسي هم كه الان به ظاهر نمي تواند ببيند بايد خيابان و ساختمان را برايش درست كرد. خب كسي كه با ويلچر

مي خواهد وارد ساختمان بشود بايد يك راهي گذاشت كه بتواند برود، معنايش اين نيست كه وجود آن كم اهميت يا بي ارزش و يا در مقايسه با ديگران در مرتبة پايين تري قرار دارد. اين باور را بايد جاري كنيم. اينها ابزار كار است و ربطي به توانمندي شخص ندارد.

توانمنديهايي ارزشمند و ماندگار است كه در درون فرد شكل مي گيرد و پايدار مي شود و از درون آن مي جوشد. ديشب يك فيلمي نشان مي داد، ديدم بچة كوچكي اعداد را با هم خيلي سريع جمع و ضرب مي كرد. او كاري را انجام مي دهد كه آدم 60 ساله نمي تواند انجام بدهد. اين يك توانمندي است كه از درون اين كودك جوشيده و ارزش دارد. حالا شما مي توانيد يك ماشين حساب بگذاريد جلويتان و همه را تند و تند ضرب كنيد، اين يك ابزار است؛ اين انسان را توانمند نمي كند؛ آن انساني توانمند است كه از درونش بجوشد و استعدادهايش را شكوفا بكند و بروز بدهد كه خوشبختانه ما مي بينيم در بين عزيزاني كه اينجا نشسته اند افراد نخبه و توانمند هم هستند.

البته وقتي ما مي خواهيم بها بدهيم قطعاً به كسي كه محدوديت حركتي دارد و به يك رتبة علمي مي رسد بهاي بيشتري مي دهيم چون كار سخت تري را انجام داده و موانع سنگين تري را پشت سر گذاشته است. اين وظيفة ما و جامعه است. من يك تشكر مي كنم و يك تذكر مي دهم.

از همة عزيزاني كه با همت، ايمان و نگاه بلند ايستاده اند و مي خواهند كشور و آينده شان را بسازند تشكر مي كنم.

اين جملة آقاي محمودنژاد را هم دوباره جواب مي دهم. دفعة قبل گفت من يك برگ زردم و ... گفتم: نه آن زيباترينش خودت هستي. اين دفعه گفت: من براي اينكه ديگران وقتي من را نگاه مي كنند احساس ديگري بكنند، ما مي گوييم: اينجا هم اشتباه كردي. همة ما آيه اي از آيات الهي هستيم. همة موجودات آيات الهي هستند. اصلاً خداوند شما را خلق نكرده كه ماية عبرت ديگران باشيد. نه خير، همة ما براي همديگر ماية عبرت هستيم. آن چيزي كه از انسان باقي مي ماند انسانيت و ارزشهاي والاي انساني است كه آن هم دست خودمان است و ربطي به ويلچر و عصا و ... ندارد و از درون انسان بايد بجوشد.

همة آحاد ملت ايران عزيز، مصمم و با اراده هستند و همتهاي بلند دارند خصوصاً عزيزاني كه امشب ما در خدمتشان هستيم. من از همة شما كه محكم ايستاده ايد، پيگيري مي كنيد و مي خواهيد ايران را بسازيد تشكر مي كنم. از انجمنها، تشكلها، سازمانهايي كه كمك مي دهند، از نمايندگان محترم مجلس كه همت كردند تا توجه ملت، دولت، تصميم گيران و خادمان را به اين مسئله مهم معطوف كنند كه همة جامعه بايد تبليغ و

سرمايه گذاري بكند، صميمانه تشكر مي كنم. از سركار خانم عاليا كه پيش قدم شدند و بقية نمايندگان عزيز ]تشكر مي كنم[.

نكتة آخر بنده به يكي دو تا مطلبي كه دوستان گفتند برمي گردد. ما براي ساختن جامعه و كشور نيازمند به چند عامل هستيم. همت، برنامه و توكل

مي خواهيم اما در كنارش منابع هم مي خواهيم. بالاخره بي مايه فطير است. در مجموعة كشور همت، اراده، برنامه و پيگيري هست، اما منابع هم

مي خواهيم. نمايندگان عزيز مي دانند بودجه ما نه تنها در سال 1387 بلكه چند سال است كه بسيار فشرده است. ما كشوري بزرگ با اقتصادي بزرگ هستيم.

ما از نظر بزرگي اقتصاد و توليد ناخالص داخلي و كارهايي كه در كشور در حال انجام است جزء هفده اقتصاد اول دنيا هستيم. هزينه هاي مديريت اين كشور هم بالا است و اين طبيعي است. معلوم است كشوري كه در سال دو ميليارد دلار يا معادل دو ميليارد يورو توليد ناخالص دارد هزينه هاي مديريت آن با كشوري كه هزار تا ]توليد ناخالص[ دارد متفاوت است. ششصد تا، هزار تا و يا پنج هزار تا بودجة ما متكي به درآمدهاي نفت است. درآمدهاي نفت هم تحت سيطرة اقتصاد ظالمان در نوسان است. قيمت نفت را ما تعيين نمي كنيم، ديگران با اهداف سياسي و اقتصادي تعيين مي كنند. ما بايد رابطة خودمان را از يك طرف با آن قطع كنيم و از طرف ديگر منابعي را حاصل كنيم كه بتوانيم نيازهاي جاري جامعه را به درستي پاسخ بدهيم.

همة اين حرفهايي را كه آقاي محمود نژاد، آقاي مصري، خود جنابعالي و ديگران زدند هر سال با 500-600 ميليارد تومان مي شود جمع و جورش كرد. اگر ما هزار ميليارد تومان بگذاريم انقلابي در درمان، تجهيزات، اشتغال و مسكن درست مي شود. من مي خواهم توجه شما را به نكته اي بسيار مهم جلب كنم. كشور ما كشور فقيري نيست، همه مي دانيم. كشور ما كشور ثروتمندي است؛ هم ثروت مادي و هم ثروت انساني داريم. اما از ثروتمان خوب استفاده نمي كنيم. اين يك حقيقتي است. هم اسراف هست هم عدم استفادة درست و بجا. هيچ ملتي مانند ملت ما پولش را نمي سوزاند، دود كند و به هوا بفرستد.

همة شما مي دانيد ما در بخش انرژي بالاترين سرانة مصرف را در سطح جهان داريم. در بخشهاي گوناگون انرژي بين شش تا هشت برابر ميانگين مصرف دنيا ]مصرف داريم[. در حالي كه همين كارهايي را كه در كشور داريم انجام مي دهيم، مي شود با مصرف خيلي كمتر انجام داد و همين منابع را مي شود خرج سازندگي كشور كرد. چرا زياد مصرف

مي كنيم؟ چرا اسراف مي كنيم؟ براي اينكه انرژي در كشور ما قدر و قيمت ندارد. يعني دولتها از گذشته - حالا به ضرورت يا دلايلي - سنگين ترين و بالاترين يارانه را به طور عام در بخش انرژي توزيع كرده اند.

اگر ما متوسط نفت را 80 دلار بگيريم، بيش از 80 هزار ميليارد تومان در سال يارانة انرژي داده مي شود و اگر يارانة برق و ... را هم حساب كنيم بالاي 90 هزار ميليارد تومان مي شود. شش تا هشت برابر ديگران مصرف مي كنيم. آيا اين را نمي شود صرفه جويي كرد و خرج همين كارها كنيم. ]اگر[ ما براي كل عزيزان نخبه اي كه در اينجا و در كل كشور هستند سالي هزار تا بگذاريم ظرف چهار، پنج سال همة كارهايشان جمع و جور

مي شود، اما داريم مي سوزانيم. حالا اي كاش اين 90 هزار ميليارد تومان بين 70 ميليون جمعيت به طور يكسان توزيع مي شد و همه يكسان

مي بردند. اشكال اينجاست كه در اين موضع هم دچار مشكل هستيم؛ يعني بيش از 70 درصد اين به كمتر از 30 درصد جامعه مي رسد و بيش از 70 درصد جامعه كمتر از 30 درصد اين را استفاده مي كنند.

به نظرم وقت آن رسيده كه ما در كشور تصميمات بزرگي بگيريم، ساختار بودجه را اصلاح كنيم، منابع خودمان را خوب مديريت كنيم. از آن طرف دشمنان ما نشسته اند ما را با قيمت نفت تهديد مي كنند. مي گويند قيمت نفت را پايين مي آوريم تا ملت ايران زمين بخورند.

ما داريم منابعمان را مي سوزانيم. خب همينها را بياوريم خرج كنيم،  پول نفت را هم براي نسلهاي آينده بگذاريم يا فقط در سرمايه گذاريها بگذاريم. به نظرم اينها شدني است. مسائل مهم و مشترك امروز ما و كار مشترك مجلس و دولت ]اين[ است، بايد تصميم بگيريم. در حاشية اين مسائل حرف و حديث زياد مي زنند، بايد مديريت كنيم.

شما بيماري را به بيمارستان مي بريد و مي خواهيد عمل جراحي كنيد. اين، بي هوشي، شكافتن، خونريزي، تزريق خون اضافه و ... دارد و همة اين كارها را بايد انجام بدهي تا سلامتش را پيدا كند. در اقتصاد هم همين است. شما مي خواهيد اقتصاد را درست كنيد بالاخره به بعضيها يك تلنگري وارد مي شود. خب بشود بايد تلنگر وارد بشود تا درست بشود. به نظرم اگر ما به اين مسائل بپردازيم ديگر در اين جلساتي كه با انجمنها، و گروههاي مختلف مردم، نمايندگان محترم و دولت مي نشينيم شرمنده نمي شويم. منابع هست. با اولويت بندي مي شود بخشهاي گوناگون كشور را ظرف سه، چهار سال سازمان داد. اما الان استفادة از منابع مبناي عادلانه و درستي ندارد.

آقاي محمودنژاد گفتند با 35 هزار تومان نمي شود. خب واقعاً نمي شود با 35 هزار تومان يك نفر زندگي كند. مگر مي شود؟ چه جوري مي تواند زندگي كند؟ چي بخورد؟ چي بپوشد؟ كجا برود؟ كجا بيايد؟ اصلاً خانه، آب، برق و انرژي او چه مي شود؟ در حالي كه 90 هزار ميليارد تومان مي سوزد و يا نابه جا در كشور توزيع مي شود. در صورتي كه اگر سهم همين عزيزي را كه با 35 هزار تومان زندگي مي كند به او بدهيم چهاربرابر مي شود. يك خانواده سه يا چهار نفري 35 هزار تومان است نه يك نفر. درست است ديگر آقاي مصري؟ پنج نفر 60 هزار تومان. در حالي كه سهم خودش را از اين انرژي بدهيم 300 تومان به آن اضافه مي شود، شش برابر مي شود. خب مي تواند زندگي كند.

اينها تصميماتي است كه بايد بگيريم، دولت آمادگي كامل دارد در خدمت نمايندگان عزيز و دلسوز مجلس ]باشد[. ان شاءالله چند تا تصميم بزرگ بايد براي كشور بگيريم و از اين دست اندازهايي كه ما را متوقف كرده بيرون بياييم كه سرعت حركت كشور ان شاءالله چند برابر بشود. از همة شما تشكر مي كنم. موفق و سربلند باشيد.



والسلام عليكم و رحمة الله و بركاته